“მე ვადანაშაულებ ჩემს თავს, მთავარი დამნაშავე მე ვარ. არანაირი ურთიერთობის დეფიციტი არ მქონია ჩემს შვილთან, თუმცა, ესეც არ ყოფილა საკმარისი… ჩვენ რომ გვგონია მშობლებს, ყველაფერი ვიცით და ყველაფერი კონტროლის ქვეშ გვაქვს – სინამდვილეში, არაფერი არ ვიცით. უნდა ვიყოთ ფრთხილად და უნდა მოვუსმინოთ ჩვენს შვილებს.
…მე მუშათა კლასს განვეკუთვნები. ჩვენი სამსახური, ჩვენი შრომა და რაღაცეები, რაც გვჭირდება ენერგიისთვის, მთელ ჩვენს დროს მოითხოვს და ბავშვებისთვის გვგონია, რომ ძილის წინ, ვახშამზე ურთიერთობა საკმარისია. საერთოდ არ არის საკმარისი! უნდა იყოს აუცილებელი – შენ ამდენ დროს მთლიანად უთმობ ბავშვს, მის ჭკუაზე დადიხარ, მისი ძმაკაცი ხარ… მუსიკა გვაერთიანებდა და ერთი სიმღერაც არ მაქვს ლენოსი, პროფესიონალურად ჩაწერილი, არადა ყველაზე დიდი სტუდია მაქვს კავკასიაში… ჩემი შვილი ვერ ჩავწერე…
ყველა ბედნიერ მშობელს მივმართავ: გარანტირებულად არ აიღოთ, რომ ამისთვის მერე დროს გამონახავთ, ახლა არის დრო, რომ მთელი შენი ენერგია და ფული დახარჯო ბავშვზე. ახლა უნდა გააკეთო ეს!
ლენო არასდროს არ ყოფილა ჩაკეტილი. თუმცა, მე არასდროს ვიჭრებოდი მის პირად სივრცეში და ახლა ვთვლი, რომ შევცვდი. შეუძლებელი იყო, მე მის ტელეფონში ჩამეხედა, ან გახსნილ “ჩატში” მენახა რამე… ეს რომ მექნა, ახლა 100%-ით ცოცხალი იქნებოდა! იმიტომ რომ დაწერა ბავშვმა მემუარი – “28 დღე სიკვდილამდე”, რაც მის კომპიუტერშია და ამას არ ვეხებოდი, რადგან მისი პირადი ნივთია… რომ გამეხსნა, ერთი წამით არ დავტოვებდი მარტო…
იქ პირდაპირ წერია: დღე 28, აქედან პირველ დღემდე რომ ჩავალ, მოვიკლავ თავს, გადავხტები აივნიდან… მე გამოვიცანი, ვუთხარი – ხომ აპირებ გადახტომას, გადახტითქო და გადახტა 3 საათში… თვითონ არ უთქვამს გადავხტებიო. გავშიფრე მე, ადრინდელი, სუიციდური ხელის დაჭრებიდან გამომდინარე…
უბრალოდ ჩავთვალე, რომ ამას გადააგორებს. მეც მქონდა მსგავსი მიდრეკილებები და რომ გადავაგორე, ჩავთვალე ჩემი შვილია და ისიც გადააგორებდა… ჩემს თავს შევადარე ჩემი შვილი, რომ ისიც იწვალებს და საბოლოოდ ვერ გააკეთებს…
იყო ასეთი მომენტი: ვიჩხუბეთ, სიტყვიერად, ხელითაც შევეხე, იმიტომ რომ ისეთი რაღაცის დაკანონებას ცდილობდა, რაც არ იყო მისაღები – ღამე ქუჩაში არასრულწლოვნის ყოფნა. იძულებული ვიყავი მიმეხედა და ხელი გადამეწია, მაგრამ არ მერჩივნა ეწანწალა, სადაც უნდოდა, ვიდრე ეს?…
შვილზე მაგარი არაფერი არ არის… ახლა რასაც ვაკეთებ, ინერციაა და პასუხისმგებლობა, ტყვეობაში ვარ… იმიტომ რომ, შვილები მყავს, თორემ საერთოდ აღარ არის ჩემთვის საინტერესო არაფერი.
გავუზიარებდი ყველას, რომ ბავშვებთან იყავით! არ დაპირდეთ რომ წაიყვანთ და არ “გადააგდოთ”, ბავშვს უნდა ჰქონდეს თქვენი იმედი…
მე ვარ დამნაშავე და უბედურიც ვარ, თქვენ იყავით ბედნიერები და ნუ იქნებით დამნაშავეები თქვენს შვილებთან. არ იყოთ იმის იმედზე, საქართველო როდის განვითარდება. ჩვენ თვითონ ავაშენოთ ჩვენი საქართველო ჩვენს ოჯახებში და ჩვენს შვილებთან ურთიერთობით” – ისაუბრა გიორგი გვარჯალაძემ ნანუკა ჟორჟოლიანის გადაცემაში.
ტრაგიკული შემთხვევა, რომელსაც 14 წლის ლენო გვარჯალაძე ემსხვერპლა თბილისში ივნისში მოხდა. მე-9 კლასელი გოგონა კორპუსის მე-7 სართულის ფანჯრიდან გადავარდა და ადგილზე გარდაიცვალა. ლენო (ელენე) გვარჯალაძე ცნობილი ტელეწამყვანის, ლულუ კახიანის და პროდიუსერისა და კომპოზიტორის გიორგი გვარჯალაძის შვილი იყო.
14 წლის ლენო აპრილში თბილისში მომხდარი ავარიის დროს დაღუპულ ნიკა ჯორჯაძესთან და ბექა (ბიკი) ჭიღიტაშვილთან (ეს უკანასკნელი ავარიიდან ერთ თვეში, საავადმყოფოში გარდაიცვალა) მეგობრობდა. ბოლო პოსტი, რომელიც ლენო გვარჯალაძემ სოციალურ ქსელში გამოაქვეყნა, გარდაცვლილ მეგობარს ეძღვნებოდა:
“ტკივილი. მწარე ტკივილი. შიგნიდან მწვავს. ყველაზე მეტად მიყვარხართ. ყოველთვის მეყვარებით. დამელოდეთ. არსად წახვიდეთ. მოვა დრო და ორივეს ისევ ჩაგეხუტებით. ისევ ვივლით და დავიწყებთ რაღაცეების გაფუჭებას. მენატრებით. მაძუგები forever”.
ambebi.ge
