სოციალურ ქსელში ჟურნალისტი, თამუნა გვილავა საშობაო მილოცვას ავრცელებს:
იმ დღეს არ იყო უფლის შობა, ზაფხული იყო, როდესაც შენი გულივით მობობოქრე ზღვაში მივაპობდით გემით გზას…არც იმ უცხოელ, ოთხ ადამიანს ვიცნობდით მანამდე, ჩვენს გარდა ვინც იყო გემბანზე..ისე არასოდეს მეჩქარებოდა, როგორც მაშინ, როდესაც შენი გაფითრებული სახიდან მზერა წყვდიადში გადამქონდა და ნაპირს ვეძებდი…ვიცოდი ნაპირზე შენი ხსნა იყო.ვიცოდი, რადგან იმ ღამით უფალი იყო ჩვენთან გემბანზე…უფლის სახე ჰქონდათ იმ მეზღვაურებს ერთმანეთს რომ ენაცვლებოდნენ შტურვალთან და ჩვენთან მონაცვლეობით მორბოდნენ შენს გასამხნევებლად, დასახმარებლად…ღვთისმშობლის სახე ჰქონდა იმ სათნო ელინელ ქალბატონს,( მოგვიანებით, კლინიკაში გავიგე რომ ანდრიანა ჰქვიებია) საკუთარი, გემბანის იატაკზე მწოლიარე, მომაკვდავი დედა რომ მიატოვა და შენს გვერდით, ძლივს დგებოდა, აზვირთებულ ტალღებში, ბოლო სიჩქართ მიმავალ და მოხტუნავე გემზე, შენთვის სიმწრის ოფლი რომ მოეწმინდა…მე? მე უფლისგან ძალა შთაბერილი, უმწეო, მაგრამ ყველაზე ძლიერი ქალი ვიყავი მაშინ და ვცდილობდი, დედაც ვყოფილიყავი შენი და მეცხედრეც, რომელიც იბრძოდა…იბრძოდა უფალთან ერთად, შენს გადასარჩენად….საათი და ოცი წუთი იყო ის ჯოჯოხეთის გზა, რომელიც გავიარეთ და რა დროსაც უფალს არ მივუტოვებივართ…Don’t worry, we’re here. He will surviveარ ინერვიულოთ, მივედით, ის გადარჩება…ეს სიტყვებიც მეზღვაურის პირით გვითხრა მაშინ უფალმა და ზღვის წყვდიადიდან, ჯოჯოხეთიდან გამოღწეულებს წინ სამოთხე დაგვახვედრა …ჰო, სამოთხეს ჰგავდა დაბალ მთებზე შეფენილი, ღამის განათებებით აბრჭყვიალებული ზღვისპირა ქალაქი, სადაც ყველაზე მკვეთრად, ეკლესია და მისი მაღალი გუმბათი ელავდა…ყველაზე მეტად მაშინ და უფრო ადრე, იმ დროს გაიწელა დრო, როდესაც შვილი გავაჩინე და თავიდან არ იტირა…კიდევ მაშინ როდესაც ექიმს ისტერიკა მოვუწყვე და კოვიდის დროს რეანიმაციაში ჩემს შეყვანს ვაიძულებდი, დედა რომ მენახა, მაგრამ სულ რამდენიმე წუთით დავაგვიანე… დედამ ზეცაში გამასწრო, მე რომ კოვიდი არ გადამდებოდა…დამიფარა..კი, უსაშველოდ გაიწელა დრო..არადა წამებში მოხდა შენი გემბანიდან გადაყვანა და იმ რეანიმობილში ჩასმა, ნაპირზე ჯერ კიდევ იმ დროიდან რომ გელოდა, ვიდრე ჩვენ, წინა კუნძული დავტოვეთ…მერე?მერე ბუნდოვნად მახსოვს ქუჩები, აი ისეთი, ჩვენთან რომ საახალწლოდ ანთებენ, ძალიან ლამაზი როა…უფალი რეანიმობილშიც ჩვენთან ერთად იყო, მერე შენ წამოგყვა რეანიმაციაში და შენი ხმა, უფრო მისას ჰგავდა , თამუნაო, როცა დამიძახე…მერე შენ კარდიორეანიმაციაში გადაგიყვანეს…მერე ჩემთან იყო უფალი. ძალაგამოცლილს, სამი დღე და ღამე სკამზე დამჯდარს, თუ მისი ხატების წინაშე მუხლმოდრეკილს შენს გადარჩენას როცა ვთხოვდი… დასივებული ფეხებით, დღეში ასჯერ რომ ავდიოდი და ჩამოვდიოდი უცხო ქვეყნის, შორეულ, ულამაზეს კუნძულზე არსებულ კლინიკაში, მაშინაც ჩემთან იყო…წუხელაც ჩემთან იყო, ჩვენთან იყო…თავიდან იშვა ჩვენს გულებში…შობას გილოცავ ორჯერ დაბადებულო.არასდროს მიგატოვოს უფალმა შენ და ჩემთვის ძვირფასი ადამიანები, ჩემი ქვეყანა და ჩვენი ხალხი.წუხელ ალილოს ვმღეროდით, დღეს მზიანი დილა გათენდა.სულ ასე ლამაზად გაათენე უფალო ყოველი დღე დედამიწაზე გთხოვ… – ვკითხულობთ პოსტში.
