“არ არსებობენ რთული ბავშვები. ვარსებობთ ჩვენ, რთული უფროსები, რომლებიც უცებ ვივიწყებთ, რომ გუშინ ზუსტად მათი მსგავსი ვიყავით.
ამ ბავშვს ყველამ ერთად ვკარით ხელი იმ ფანჯარასთან და ყველა მკვლელები ვართ – ყოველგვარი ლიტერატურული კეკლუცის გარეშე. სანამ არ ვისწავლით, რომ სხვადასხვა მოზარდთან ერთი და იგივე კითხვა სხვადასხვანაირად დაისმის, არაფერი გვეშველება და ვიდგებით ასე უდროო და სასტიკ სიკვდილთან პირისპირ და უკვე მიხურულ კარზე ვაკაკუნებთ.” – წერს გიორგი კეკელიძე.
“ჩვენ ახლა ვარჩევთ მტყუანს და მართალს,
სამყარო კვლავაც ტკივილით ბრუნავს.
ვერ გავუფრთხილდით მზეს ამომავალს,
იმედის სხივიც ჩამქრალა სრულად.
ახლა პასუხი ვერ შეცვლის ყოფას,
დავშორდით ღმერთს და მიზეზებს ვეძებთ.
ჩვენ მივენარცხეთ ბრმა უარყოფას,
ყლორტშივე ვუსპობთ სიცოცხლეს ფესვებს.
გულში ტკივილი ზარებად უკრავს,
ახლა დედები უხმოდ ტირიან
და ციდან მკლავებგაშლილი ლუკა,
ყველა ქართველი დედის შვილია.” – წერს პოეტი ირმა ქურასბედიანი
“ახლა დაგვაკვირდებიან, რამდენი გამოვა, რამდენი ამოიღებს ხმას, მერე კიდევ ერთ ბარტყს გადმოგვიგდებენ, გამოძიებას დაველოდოთო აგვიხსნიან. მიშა ევროპიდან გადმოყრის დორბლს, ბიძინა და მისი მონები აქედან, შალვა და კოკა ბოტებს ამოქოქავენ, მედიები მოგვასმენინებენ ქოც-ნაცების და ბიძინას ფულზე შემჯდარ, პეროგარჭობილი ხელოვანების ვიშვიშს, საპატრიარქო ისევ დაგმობს და გაემიჯნება ძალადობას, მოითხოვს დროს წესი აუგონ თუ არა ბავშვს, დირექტორები და პედაგოგები ისევ დუმილს არჩევენ, სამსახურის დაკარგვის შიშით, “ექსპერტები” იექსპერტებენ, სამოქმედო გეგმების, სტრატეგების შემუშავების აუცილებლობზე, გულანთებულ აქტივისტებს ისევ გააშავებენ, მერე გახარია გვეტყვის “მოდით დავიწყოთ ბოდიშით”, ამასობაში რამე ახალ თემას წამოწევენ გადასაფარად და ამით დასრულდება ყველაფერი. მთლიანად სისტემა ყარს და ამ ბოროტი სისტემის განოყიერებაში ყველას მიგვიძღვის წვლილი. მე-4 და მე-5 კლასის ბავშვებს მანდატურები სირბილის და ცელქობის გამო ხელწერილებს ადებინებენ სკოლაში, რა ბავშვთა უფლებების კოდექსზე და კონვენციაზე ვლაპარაკობთ საერთოდ.” – წერს სამოქალაქო აქტივისტი ილიკო ნაცვალაძე ფეესბუკზე.
“ვფიქრობ, არაფერი შეცვლილა ჩემში-ახლაც ბავშვების მხარეს ვარ! თითქმის ათი წელი ისე გავატარე სკოლაში, მათ ნდობას, როგორც უდიდეს საგანძურს, (უფრო მეტადაც) ვუფრთხილდებიდი, ყოველთვის მათი მოკავშირე და ზოგჯერ,მესაიდუმლეც ვიყავი, თუმცა ყოველთვის ვერ ვახერხებდი მათ დაცვას კლიშეებისა და კომუნისტური მენტალობისგან” – წერს ჟურნალისტი ნანა თოშხუა.
“15 წელი ყოველ ბარბარობის დღესასწაულზე მისი ბიჭის კარგათ ყოფნას თხოვდა წმინდა ბარბარეს როგორც ყველა დედა მისი შვილისას წელს ?! წაიყვანა გაბრაზებულმა ! ჩვენგან არ მოვლილი ბავშვი მოუვლის და უპატრონებს ზეცის ანგელოზებთან ერთად ფუ ი ჩვენ (((რომ სიკვდილის კარების გამღები ნაროდი , დავრჩით ახლა გინდა შენი( გინდა ჩემი და გინდა ყველა ჩვენის და ამ ცხოვრების დედაც ჯეკ ბავშვები არ უნდა კვდებოდნენ” – წერს ადვოკატი ლედი ტუკვაძე.
“დილა (არა)მშვიდობისა
ერთხელ მაინც დავივიწყოთ პარტიულობა და პოლიტიკა და როგორც ამ ქვეყნის შვილებმა გუწრფელი პროტესტი და სინანული გამოვხატოთ ამ ტრაგედიის გამო.
სხვის სიკვდილს მივეჩვიეთ, მაგრამ
ნუ დავივიწყებთ, ნებისმიერ დროს, ნებისმიერის ოჯახს შეიძლება მიუკაკუნოს ამ საშინელებამ სანამ ტელევიზორთან თბილად მოკალათებული ვუყურებთ სხვის ტრაგედიას….” – ვლადიმერ ნაკაშიძე
“15 წლის ბავშვის სიკვდილმა გამანადგურა და მიწასთან გამასწორა, როგორც მშობელი და როგორც ადამიანი !
ტყვიით უნდა აუსერო სახე შინაგან საქმეთა სასაკლაოს ყველა იმ თანამშრომელს, რომელსაც ბრალი მიუძღვის ამ საქმეში !!!” – ადვოკატი ლევან ჭელიძე
“ძახილის ნიშანი
ნიშანი ძახილის
როგორაც სამხილი
სინდისის ძახილად
კედელზე წახრილად
გვესახა.
გვეძახა ძახილის ნიშანმა, გვეძახა
და გარდაგვესახა…
და როგორც მორიგ ლუკმას
ისე ვინელებთ ლუკას
შევსვათ კვლავ ცხონების
დედაც ამ ცხოვრების!” – მიშიკო მუმლაძე
