,,ერთი ღამე გავატარე ნამოხვანში, კარავში. ლამაზად და სუფთად გაწყობილი ბილიკები აკავშირდებდა რამდენიმე კარავს. თითოეულ კარავს თავისი ფუნქცია ჰქონდა. იყო სასადილო, ქალების და კაცების საძინებლები და შეხვედრების კარავი.
მკაცრად განსაზღვრული მოვალეობები ჰქონდა რიონის ხეობის თითოეულ მცველსაც. ერთ-ერთს, მაგალითად, ალკოჰოლის მოხმარებაზე კონტროლი ევალებოდა.
მასპინძლებს ადვილად გაარჩევდი. საქმიანად მოძრაობდნენ, ტერიტორიას უვლიდნენ და აკონტროლებდნენ და რაღაცეებზე ბჭობდნენ.
სადილზე ზარის დარეკვით გპატიჟებდნენ (ზარი ირეკებოდა ლოცვის წინაც. კარვებში რამდენიმე სასულიერო პირიც რჩებოდა)
სასადილო კარავში, გრძელ ხის სკამებზე 50-მდე ადამიანი ეტეოდა. სტუმრების მიერ ჩამოტანილი და ადგილზე მომზადებული მარტივი კერძებით იწყობოდა სუფრა. მეგონა, რომ სადილის დასაწყისში თითო-თითო ჭიქას ჩამოატარებდნენ, ერთი სადღეგრძელო მაინც რომ შესმულიყო. სადილი ერთი საათიც არ გაგრძელებულა და ასევე ჩამთავრდა, უალკოჰოლოდ.
სადილის ბოლოსკენ, უკვე ჩამოღამებული იყო, როცა ენკას სატვირთო მანქანების უზარმაზარი კოლონა გამოჩნდა და სულ რამდენიმე მეტრში ჩაგვიარა. კოლანას წინ და უკან პოლიციის მანქანები მოჰყვებოდა. მასპინძლები ყველას გასაგონად ხმამაღლა იმეორებდნენ, რომ შეძახილებისა და ლანძღვისგან თავი შეგვეკავებინა. ხმა არავის გაუცია. ხეობის ხმები ისმოდა მარტო და მძიმე მანქანების გადაადგილების.
მერე ცეცხლი დავანთეთ. ვისაუბრეთ. ცეცხლი როგორც კი ჩაქვრა, კარვებში გადავნაწილდით.
ნამოხვანის კარვები იყო (და აუცილებლად იქნება ისევ) ნამდვილი პოლიტიკური სივრცე, შეკრების, მსჯელობის, სოლიდარობის ადგილი, სადაც ქვეყნის სხვადასხვა კუთხიდან ჩამოდიოდა ხალხი, რომ ამ ისტორიულ პროცესში მიეღო მონაწილეობა და თავისი პოზიცია და მხარდაჭერა დაეფიქსირებინა.
მაგრამ, ამავე დროს, ბევრი ჩაფიქრებული ადამიანის ადგილიც იყო. იქ მყოფთა უმრავლესობა არ იცნობდა ერთმანეთს და ერთ-ერთი მიზეზი ესეც იქნებოდა, მაგრამ ბევრისთვის ნამოხვანი ალბათ ის სივრცეც გახდა, სადაც შეგეძლო გაქცეოდი ჩვენს უსამართლო რეალობას, რომელიც ყოველდღიური ჩაგვრის ქვეშ გამყოფებს და ფიქრის დროსაც არ გიტოვებს, და ნამოხვანში ჩასვლით დაგემსახურებინა ფუნდამენტურ და საერთო პრობლემებზე ფიქრის და მსჯელობის დრო.
და ბოლოს, ნამოხვანი იყო დისციპლინის ადგილი, რომლის გარეშეც ეს სახალხო მოძრაობა ასე ვერ გაძლიერდებოდა და დღემდე ვერ მოაღწევდა.
დღეს ეს კარვები დაშალეს. დაშლას წინ ცრუ საინფორმაციო კამპანია უძღოდა, რომელიც ნამოხვანის ‘ღრეობის’ ადგილად მონიშვნას ცდილობდა. კარვების დაშლის დროს კი, პოლიციამ არყისა და ლუდის ბოთლები ‘გამოზიდა’ თურმე ბლომად.
ეს მოძრაობა მხოლოდ ეხლა იკრებს ძალას. ნამოხვანშიც გაიშლება ისევ კარვები, ბევრი სხვა ნამოხვანიც გაჩნდება და ასე, სიმშვიდით, დისციპლინით და პრინციპულობით ეს ჭეშმარიტად სახალხო მოძრაობა აუცილებლად გაიმარჯვეს.” წერს კოტე ერისთავი
