ვიღაცის პოსტი წავიკითხე ექიმს ორმხრივი პნევმონია დაუდასტურდა და ადგილი არ დააკავა კლინიკაში, უთქვამს ჩემს ადგილას ვისაც ჭირდება ის დააწვინეთ, თვითონ სახლში წავიდაო. ამის შესახებ არჩილ ჯალაღონია საკუთარ ფეისბუკ გვერდზე წერს.
,,რა პატარა მომენტია და რა დიდი სიყვარული სხვების მიმართ. ჩემს ირგვლივ უამრავი მედდა და ექიმია ასეთი, მეტსაც გეტყვით ვიცნობ რამდენიმე მათგანს მიუხედავად მათი მძიმე რისკებისა, მაინც საფთხის ქვეშ დააყენეს საკუთარი სიცოცხლე სხვების სანაცვლოდ. ეს ყველაფერი გააზრებულად. ალბათ სიყვარული არის მაშინ, როცა ვინმესთვის შეგიძლია გაწირო ან გასცე შენი დრო, ჯანმრთელობა და თუ შესაძლებლობა.
ყველა ეპოქას და ისტორიას ჰყავს თავისი გმირები და ანტიგმირები, თავისი აპლოდისმენტი და კრიტიკა…არც ეს კოვიდ19 პერიოდი ჩაივლის ისე, გადაფასდება ყველაფერი იმედს ვიტოვებ და ყველას მისი საზღაური მიეგება, ეპიდემია ადრე თუ გვიან დაცხრება, წაიღებს მისას და წავა…პლანეტის ისტორიაში ჯერ არასდროს არ მოუგია ომი მიკროსამყაროს მაკროსამყაროსთან და არც პირიქით, იდეალური მდგომარეობა ყოველთვის იყო ზავი…ალბათ დავზავდებით ამ ერთხელაც, გვაპატიებს სამყარო ჩინეთში სენსიტიურ დახველებას…მე სხვა რამ მინდა გითხრათ, განსაკუთრებით ჩემო ქუთაისლებო, რომ ამ ისტორიაში აუცილებელია იცნობდეთ ახალგაზრდა ექიმს თეონა ლორთქიფანიძეს, რომელთანაც მქონდა ბედნიერება მემუშავა კლინიკა “ბომომდში” რამდენიმე თვე კოვიდ19 ბლოკში და გავმხდარიყავი თავდაუზოგავი ბრძოლების და უძილო ღამეების მომსწრე…ამ უთანასწორო ბრძოლაში როგორ ზეიმობდა სიცოცხლე ერთმანეთის მიყოლებით…თეონა ერთადერთი ექიმი გინეკოლოგი იყო იმ პერიოდში (ალბათ ახლაც, ზუსტად არ ვიცი) დასავლეთში ვისთანაც გადმოყავდათ ყველა კოვიდ19 ინფიცირებული ორსული და მეძუძური დედა…ათეულობით ორსული მიიღო, უმკურნალა, მოეფერა ამშობიარა და შინ გამოჯანმრთელებული და გამრავლებული გაუშვა თავიანთი პატარებით…არ არსებობს იმაზე დიდი მდგომარეობა ვიდრე დედა და შვილი ერთად, არ არსებობს საავადმყოფოზე დიდი ეკლესია, სადაც დედა ლოცულობს ახალშობილ შვილზე და არ არსებობს იმაზე დიდი ბედნიერება, უყურო სიხარულის ცრემლებს როცა ჯანმრთელები ტოვებენ კლინიკას…ღმერთისგან დალოცვილია ეს გოგო, მადლიანია.
მახსენდება ერთი სამუშაო ღამე, დაახლოებით 10 მდე ორსული უწევს და კიდევ რამდენიმე ტრიაჟდება, პარალელუად საოპერაციოში შედის და ამშობიარა ორი ორსული, დედებიც და ბავშვებიც კარგად არიან, ყველას უახარია ერთმანეთის კარგად ყოფნა და…უცებ თეონა ექიმი მოწყდა და წაიქცა, მივარდნენ ექთნები, ექიმები, გაუწიეს დახმარება. მოიხედა ჩვენსკენაც და როცა დასტაბილურდა ყველაფერი, რამდენიმე წუთში შეუდგა მის საქმეს…ვითომც არაფერი, თითქოს არაფერიც მომხდარა…თითქოს
… მერე რა რომ რამდენიმე თვე კლინიკიდან არ გასულა, მერე რა რომ საკვებს არ ღებულობს ზოგჯერ მთელი დღე, მერე რა რომ ამდენი პასუხისმგებლობაა დედა და ჩვილი, მერე რა რომ კოვიდია, მერე რა რომ თვითონაც ცუდადაა, მერე რა რომ დაინფიცირდა, მერე რა რომ პნევმონია აქვს, მერე რა რომ მასაც ჰყავს ოჯახი, მერე რა რომ გამოჯანმრთელების შემდეგ კურორტის მაგივრად ისევ კლინიკაშია…
ის ყველა კოვიდ19 ით ინფიცირებული ორსულის იმედია, ქალაქის სიამაყე და ჩემი როგორც კოლეგა მონაპოვარი…იცნობდეთ, გიყვარდეთ და გაუფრთხილდით.”
