,,ეს თემა ძალიან მგრძნობიარეა ბევრისთვის, რელიგიის, პროფესიის, სტატუსის, სქესის, პოლიტიკური შეხედულებებისა და ასაკის მიუხედავად, საკითხი როდესაც ბავშვებს და მითუმეტეს ბავშვთა სახლებს ეხება ბევრ რამეზე გვიწევს დაფიქრება და ანგარიშის გაწევა…
2010-2011 წლებში მომიწია სოციალურ მუშაკთა ჯგუფთან ერთად ზესტაფონის პანსიონატის პრობლემებზე მუშაობა, პარალელურად მიმდინარეობდა ნინოწმინდის პანსიონატშიც პროცესები და ბოლოს ინფორმაციის შეკრება გაწეული სამუშაოების ანალიზი და შედეგების მეურვეობისა და მზრუნველობის ცენტრალური ორგანოსთვის წარდგენა ჩემი უშუალო მოვალეობა გახლდათ…
ჩვენი ძირითადი მიზანი გახლდათ ათეულობით ბავშვის იდენტიფიცირება, მათი ფუნდამენტური უფლების სახელის დაცვა, დაბადების მოწმობებისა და პირადობის დამზადების ხელშეწყობა.
მოკლედ მხოლოდ რამდენიმე ძირთად საკითხს შევეხები რაც პანსიონატებში მუშაობის დროს ყველაზე თვალსაჩინო იყო: 1.პანსიონატის აღმზრდელებმა და პასუხისმგებელმა პირებმა ზუსტად არ იცოდნენ რამდენი ბავშვი ირიცხებოდა დაწესებულებაში, არ არსებობდა ორგანიზებულად ბავშვთა აღრიცხვის სიები.
2.ბავშვების უმეტესობას არანაირი დოკუმენტი არ გააჩნდა, უმეტეს შემთხვევაში შეყვანის ისტორიები არ ასახავდა ბავშვების ბიოლოგიური მშობლების ან სხვა კანონიერი წარმომადგენლის შესახებ ინფორმაციას, უფრო მეტიც განცხადებები არ იძებნებოდა ან არასრულყოფილად ასახავდა ბავშვების შემყვანის შესახებ ინფორმაციას…
3. ბავშვების განათლების საკითხებიც ბუნდოვანი იყო, სხვადასხვა ასაკის ბავშვები ერთ კლასში, ხშირად სასწავლო ოთახები არ შეესაბამებოდა სწავლისთვის აუცილებელ ფიზიკურ გარემოს
4.რამდენიმე ოთახში განლაგებულ საწოლებში რამდენიმე მცირეწლოვანი ბავშვი ფიზიკურად გამოხატული შეზღუდვებით და ჯანმრთელობის რთული მდგომარეობით და მდგომარეობის მიუხედავად შესაბამის სტატუსს ვერ იღებდნენ დოკუმენტაციის არარსებობის გამო, შესაბამისად ხელი არ მიუწვდებოდათ სახელმწიფო ჯან-დაცვის და სარეაბილიტაციო პროგრამებზე და სხვა სოციალურ და მატერიალურ სიკეთეებზე.
მახსოვს მიუხედავად იმისა, რომ პირველი ნაბიჯები პანსიონატმა გადმოდგა ჩვენსკენ სათანამშრომლოდ (იმიტომ რომ ბავშვები განათლებას ვეღარ აგრძელებდნენ და პანსიონატი ვერ იღებდა სარგებელს( ვაუჩერებს) სახელმწიფოსგან) საერთოდ არ უნდოდათ სოციალურ მუშაკებთან და სხვა პროფესიონალებთან პანსიონატის სივრცეში მუშაობა და ბევრ სირთულეებსაც ქმნიდნენ. თუმცა საბოლოოდ ყველა ბავშვისთვის გახდა შესაძლებელი პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტაციის დამზადება. ეს ყველაფერი “ბავშვზე ზრუნვის” სახელმწიფო პროგრამითა და მეურვეობა მზრუნველობის ცეტრალური ორგანოს კოორდინაციით გახდა შესაძლებელი…
ნაკლოვანებები ეს რელიგიური ნიშით წარმოდგენილ ბავშვთა დაწესებულებაში იქნება თუ კერძო და სახელმწიფო საგანმანათლებლო სკოლაში ან ბავშვზე ზრუნვის (24 საათიან) ალტერნატიული ფორმაში- ყველაზე ერთნაირად თამამად უნდა საუბრობდეს უფლებადამცველი და საზოგადოება, ყველა ბავშვს აქვს სიცოცხლის, ჯანმრთელობის, სახელის და განათლების უფლება, ჩვენ მაშინ ამ პრობლემებს ერთად შევებრძოლეთ…”- წეს საკუთარი გამოცდილების შესახებ ხათუნა ცანავა სოციალურ ქსელში.
პედიატრი მიმართვას ავრცელებს
ინფექციური მონონუკლეოზი ვირუსული დაავადებაა, რომელსაც ყველაზე ხშირად ე.წ. ეპშტეინ-ბარის ვირუსი იწვევს. ის განსაკუთრებით გავრცელებულია ბავშვებსა და მოზარდებში და ხშირად “კოცნის დაავადებადაც” მოიხსენიებენ, რადგან გადადის ნერწყვით. პედიატრის განმარტებით, დაავადება ჩვეულებრივ...
