იქით ის ადა­მი­ა­ნე­ბი გე­ლო­დე­ბი­ან, ვი­საც შენ ყვე­ლა­ზე მე­ტად უყ­ვარ­ხარ! – მეგობრები მარიკუნა მიქატაძეს ემშვიდობებიან

გია ფერაძის ქალიშვილის მარიკუნა მიქატაძის გარდაცვალებამ მთელი საქართველო შეძრა. მა­რი­კუ­ნა უამ­რავ ცნო­ბილ ქარ­თველ­თან მე­გობ­რობ­და და გუ­შინ­დე­ლი­დან მის შე­სა­ხებ სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში პოს­ტე­ბი არ წყდე­ბა:

ნა­ნუ­კა ჟორ­ჟო­ლი­ა­ნი: არც კი ვიცი, სი­ცო­ცხლე­ში ვინ გა­ი­ა­რა ამ­ხე­ლა ჯო­ჯო­ხე­თი და ვინ დარ­ჩა ისეთ ადა­მი­ა­ნად, რო­გო­რიც მა­რი­კუ­ნა იყო

სოფო ნი­ჟა­რა­ძე: ჩემი ბავ­შვო­ბა… მე­გობ­რო­ბის უამ­რა­ვი წელი… მო­გო­ნე­ბე­ბი… დიდი სიყ­ვა­რუ­ლი… ჩემი მა­რი­კუ­ნა

ნა­ტა­ლია ქუ­თა­თე­ლა­ძე: ჩემი ბავ­შვო­ბა, ჩემი ყვე­ლა­ზე მკა­ფიო მო­გო­ნე­ბე­ბი, რო­მე­ლიც და­კავ­ში­რე­ბუ­ლია ყვე­ლა­ფერ­თან, რაც მა­შინ ჩემ­თვის აკ­რძა­ლუ­ლი იყო, ან და­უშ­ვე­ბე­ლი ან უბ­რა­ლოდ, ასაკ­თან შე­უ­ფე­რე­ბე­ლი, დი­ლამ­დე გა­უ­ჩე­რე­ბე­ლი სი­ცი­ლი, საფრ­თხის შეგ­რძნე­ბა, თან ამ დროს ინ­ტე­რე­სი, რის­კი­ა­ნო­ბა, წვერ­ში გა­ტა­რე­ბუ­ლი ზა­ფხუ­ლე­ბი. ამა­ვე დროს მა­რი­კა და ჯუნა, სიყ­ვა­რუ­ლის მო­რე­ვი, ზრუნ­ვა, მო­ფე­რე­ბა, სიმ­ღე­რა, ჯუ­ნას ჯუ­ჯღუ­ნი, ღამე დარ­ჩე­ნის გამო გაც­დე­ნი­ლი სკო­ლა, მერე უცებ ჩვე­ნი დას­ჯა, მა­რი­კას ულა­მა­ზე­სი ხე­ლე­ბი, ცი­სი­ას წვა­ლე­ბა, გა­უ­თა­ვე­ბე­ლი ცეკ­ვა, მუ­სი­კა აღ­რი­ა­ლე­ბუ­ლი ყველ­გან, მუდ­მი­ვად შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ბი­ჭე­ბი, მერე ჩხუ­ბი, ყვი­რი­ლი, მერე ისევ სი­ცი­ლი, სი­გი­ჟე, ბრა­ზი, მერე ისევ სი­ცი­ლი, ჩა­ხუ­ტე­ბა … აი ეს ყვე­ლა სი­ტყვა და ემო­ცია უკავ­შირ­დე­ბა ჩემს მო­გო­ნე­ბებს მა­რი­კუ­ნას­თან. დიდ­ხანს მე­გო­ნა ალ­ბათ იგო­ნებს რა­ღა­ცას და გვა­გი­ჟებს-თქო. თან გიბ­რაზ­დე­ბი და თან გული მის­კდე­ბა!!!ერთი კი და­ნამ­დვი­ლე­ბით ვიცი, იქით ის ადა­მი­ა­ნე­ბი გე­ლო­დე­ბი­ან, ვი­საც შენ ყვე­ლა­ზე მე­ტად უყ­ვარ­ხარ!

ალი­ნა არ­ვე­ლა­ძე: არ მჩვე­ვია წერა და ჩემი აზ­რე­ბის გა­ზი­ა­რე­ბა, მაგ­რამ ვიცი რო­გორც გიყ­ვარ­და შენ ყუ­რა­დღე­ბა და სულ გჭირ­დე­ბო­და თან ეს. ჩემო ვარ­სკვლა­ვო, რომ გა­გა­ხა­რო, მინ­და ეს ყვე­ლა­ფე­რი დავ­წე­რო და მად­ლო­ბა გა­და­გი­ხა­დო ყო­ვე­ლი წუ­თის­თვის, რაც ერ­თად გა­ვა­ტა­რეთ. ნამ­დვი­ლი ბედ­ნი­ე­რე­ბა იყო შენ­თან მე­გობ­რო­ბა, ჩვე­ნი მოგ­ზაuრო­ბე­ბი და სი­გი­ჟე­ე­ბი არა­სო­დეს და­მა­ვი­წყდე­ბა. ცოტა ხნის წინ ღმერ­თმა მა­ჩუ­ქა შენ­თან ბოლო ხუთი დღე ერ­თად ყოფ­ნის. ყო­ვე­ლი წუთი და ყო­ვე­ლი ხუმ­რო­ბა მახ­სოვს ჩვე­ნი. იმ­დე­ნი რამე მას­წავ­ლე ამ რამ­დე­ნი­მე წე­ლი­წად­ში ჩვე­ნი მე­გობ­რო­ბის, რომ სულ მად­ლო­ბე­ლი ვიქ­ნე­ბი მა­გი­სი. ყვე­ლა­ზე კარ­გად იცო­დი შენ, ბედ­ნი­ე­რე­ბა რა ძვირ­ფა­სია და მეც მას­წავ­ლე, რომ ამი­სი არ უნდა მე­ში­ნო­დეს, თა­ვი­სუ­ფა­ლი და ბედ­ნი­ე­რი რომ ვიყო. არც ერთ ჩარ­ჩო­ში არ ეტე­ო­და შენი სი­ცო­ცხლის მი­მართ სიყ­ვა­რუ­ლი და შფოთ­ვას იწ­ვევ­დი შენ ამ ყვე­ლაფ­რის უზო­მო­ბით ხალ­ხში, მაგ­რამ მე ზუს­ტად ეს მიყ­ვარ­და შენ­ში, სულ ვი­ძახ­დი, რომ ბავ­შვი­ვით ხარ, სუფ­თა ბავ­შვი­ვით და ყვე­ლა ბავ­შვს სჭირ­დე­ბა მოვ­ლა და ზრუნ­ვა. ბო­დი­შით, რომ ვერ და­გი­ცა­ვით ამ ცხოვ­რე­ბის­გან, ჩვე­ნო უბო­რო­ტო ან­გე­ლო­ზო. მე­მახ­სოვ­რე­ბი სულ ბედ­ნი­ე­რი და ლა­მა­ზი, ჩემო სა­ა­მა­ყო მე­გო­ბა­რო.

რატი დურგლიშვილი: ,,მარიკუნააა! ძალიან, ძალიან დამწყვიტე გული… ნათელში იყოს შენი ლამაზი სული.”

,გურამ შეროზია: “მარიკუნა ჩემი მსესხებელი იყო ბანკში. მაშინ 19 წლის ვიქნებოდი და მახსოვს, როგორ ვეძახდი მარიამს (მეუხერხულებოდა არაოფიციალური სახელით მიმართვა) და მისწორებდა, მარიკუნა დამიძახეო…
მერე გავიგე მისი ოჯახის ტრაგიკული ისტორიის შესახებ. დღეს მარიკუნაც აღარ არის. რაღაცნაირად, ძალიან ჩამწყდა გული. რა სამწუხარო ამბავია”.

სტეფანე მღებრიშვილი: ,,ძალიან მძიმე ისტორია, რომელმაც ყველას დაგვწყვიტა გული, ვინც ვიცნობდით. Rest in peace beautiful Marikuna”.