გეგმებს ვაწყობდით ქართულ მითოლოგიაზე საოცარი თამაში რომ შექმნეს, ვის დაებეჭდა, ბოლოს ვეღარ შევეხმიანე – რას წერს მეგობარი შოვის ტრაგედიისას გარდაცვლილ ბიჭზე

შოვ­ში მომ­ხდა­რი ტრა­გე­დი­ის ერთ-ერთი გარ­დაც­ვლი­ლი და­ვით ბე­რი­აშ­ვი­ლი გახ­ლდათ. 25 წლის ახალ­გაზ­რდა, სან დი­ე­გოს უნი­ვე­რის­ტე­ტის კომ­პი­უ­ტე­რუ­ლი მეც­ნი­ე­რე­ბის პროგ­რა­მის წარ­მა­ტე­ბუ­ლი კურსდამ­თავ­რე­ბუ­ლი იყო. გარ­დაც­ვლი­ლი გუ­შინ სიღ­ნა­ღის მუ­ნი­ცი­პა­ლი­ტე­ტის, მშობ­ლი­ურ ქა­ლაქ წნორ­ში დაკ­რძა­ლეს. წნორ­ში არ­სე­ბუ­ლი “ცოდ­ნის კა­ფის“ თა­ნა­დამ­ფუძ­ნე­ბე­ლი ქეთი მო­ლაშ­ვი­ლი და­ვი­თის შე­სა­ხებ ვრცელ პოსტს აქ­ვეყ­ნებს და წერს, თუ რო­გორ ეხ­მა­რე­ბო­და ის მშნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი პრო­ექ­ტის გან­ხორ­ცი­ლე­ბა­ში

ქეთი მო­ლაშ­ვი­ლი:

“ცოდ­ნის კაფე” რომ შევ­ქმე­ნით მე და ნა­ნამ, იმ ღა­მეს როცა გავ­ხსე­ნით და მარ­ტო დავ­რჩით, ყვე­ლა რომ გა­ვი­ცი­ლეთ და მოდი, და­ვი­ლა­პა­რა­კო­თო რომ ვთქვით, ვი­ყა­ვით ორი კინ­კი­ლა გოგო. თვა­ლებ­გა­ფარ­თო­ე­ბუ­ლე­ბი ვუ­ყუ­რებ­დით ერ­თმა­ნეთს და ნეტა შევ­ძლებ­თო? – ერ­თმა­ნეთს ვე­კი­თხე­ბო­დით. მერე ვთქვით, რომ თუ ვერ შევ­ძლებ­დით, აგერ 1 წელ­ში დავ­კე­ტავ­დით და ეგ იქ­ნე­ბო­და.

ერთ დღეს აკა­კი მო­ვი­და და თქვა, აი, ჩემს კლა­სე­ლებ­საც უნ­დათ დას­წრე­ბა და თან დათო არის, ჩემი მე­გო­ბა­რი, იმას წიგ­ნე­ბის კი­თხვა უყ­ვარს და მო­ე­წო­ნე­ბა ეს ად­გი­ლიო. ასე მო­ვი­და დათო ჩვენ­თან. და­თოს მოჰ­ყვა მთე­ლი კლა­სი. მა­შინ აბი­ტუ­რი­ენ­ტე­ბი იყ­ვნენ. დათო რო­გო­რია და ასე­თი, თბი­ლი­სი­დან რომ მო­დი­ო­და, მა­შინ­ვე მომ­წერ­და, კა­ფე­ში ხართ? ზურგჩან­თით ჯერ ცოდ­ნის კა­ფე­ში მოგ­ვად­გე­ბო­და, შე­ეხ­მი­ა­ნე­ბო­და მთელს სა­მე­გობ­როს და ყვე­ლა­ნი იქ იკ­რი­ბე­ბოდ­ნენ. დას­ხდე­ბოდ­ნენ და რაზე აღარ ლა­პა­რა­კობ­დნენ.

საჭ­მლის დრო მო­ვი­დო­და? ყვე­ლა ერ­თად გა­ვამ­ზა­დებ­დით, ვჭამ­დით, დავ­რე­ცხავ­დით, და­ვა­სუფ­თა­ვებ­დით. ჰოდა იყო ასე, თა­ვი­დან ორი კინ­კი­ლა გო­გოს შექ­მნი­ლი “ცოდ­ნის კაფე”, სულ მალე ამ ახალ­გაზ­რდებ­მა ცოდ­ნის კა­ფეს გუნ­დად აქ­ცი­ეს. ასე გახ­და “ცოდ­ნის კაფე” ის, რაც არის. მას შემ­დეგ, მე და ნანა ღამე მარ­ტო­ე­ბი აღარ დავ­რჩე­ნილ­ვართ, არც აღა­რაფ­რის შეგ­ვში­ნე­ბია.

ამი­ტო­მაც გა­დარ­ჩა და არ და­ი­კე­ტა. სა­ღა­მო­ო­ბით ერ­თად ვა­ლა­გებ­დით, ვწმენ­დით, ვგეგ­მავ­დით და ერ­თად მივ­დი­ო­დით სახ­ლში. აი, ჩემი თავი ჰო ჭკვი­ა­ნი მე­გო­ნა, მეთ­ქი “ცოდ­ნის კაფე” გავ­ხსე­ნით, რავი, და­თოს და მის სა­მე­გობ­როს რომ ვუ­ყუ­რებ­დი, გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, რა­ნა­ი­რად მო­ა­ხერ­ხეს ამ ახალ­გაზ­რდებ­მა ასე გან­ვი­თა­რე­ბა მეთ­ქი.

მო­დი­ოდ­ნენ და რა­ღაც თა­მა­შებს თა­მა­შობ­დნენ, ჰო წარ­მო­გიდ­გე­ნი­ათ ჭკვი­ა­ნი ადა­მი­ა­ნე­ბი, და­ვითს რომ ცოდ­ნა ჰქონ­და, ვერც გა­ი­აზ­რებთ, თან ხომ მაგ­რად უკ­ვირ­და, რა­ტომ არ ვი­ცო­დით მსოფ­ლი­ოს რო­მე­ლი­ღაც წერ­ტილ­ში, რო­მე­ლი­ღაც მთა­ზე რო­დის ავი­და რო­მე­ლი­ღაც მთას­ვლე­ლი. მე იმათ ჭკვი­ა­ნი ვე­გო­ნე, მოდი, ჩვენ­თან ერ­თად ითა­მა­შეო. რა­ღა­ცა ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლურ თა­მა­შებს თა­მა­შობ­დნენ, მე კი­დევ მე­ში­ნო­და, მეთ­ქი ახლა თუ ვე­თა­მა­შე და დათო მიხ­ვდა რომ არა­ფე­რი არ ვიცი, მაგ­რად დამ­ცი­ნებს, ხოდა არ ვი­თა­მა­შებ, სადა მაქვს ორი თავი.

მერე იყო უამ­რა­ვი გა­და­ბარ­გე­ბა და ყველ­გან ერ­თად ვი­ყა­ვით. პან­დე­მი­ის დროს, ყვე­ლა­ფე­რი რომ და­ი­კე­ტა, იმ­დე­ნად მი­ჯაჭ­ვუ­ლე­ბი იყ­ვნენ ცოდ­ნის კა­ფე­ზე, მა­ინც მო­დი­ოდ­ნენ, მა­ინც ის­ხდნენ “ცოდ­ნის კა­ფე­ში” და აგ­რძე­ლებ­დნენ ფილ­მე­ბი­სა თუ ჯა­დოს­ნუ­რად ჭკვი­ა­ნუ­რი თა­მა­შე­ბის თა­მაშს.

და­თოს უყ­ვარს Pink Floyd, ამე­რი­კა­ში რომ ვი­ყა­ვიო, იქი­დან ჩა­მო­ვი­ტა­ნე მათი ორი­გი­ნა­ლი ფირ­ფი­ტაო და გვა­ჩუ­ქა მა­შინ, როცა “ცოდ­ნის კა­ფეს” გუნ­დის წევ­რად იგ­რძნო თავი. და­ვით­მა რომ და­გა­ფა­სა და ასე სა­ჩუ­ქა­რი გა­ჩუ­ქა, დიდი ამ­ბით მი­ვი­ღეთ. პა­ტა­რა ამ­ბა­ვი არაა და­ვი­თის­გან ასე ძვირ­ფა­სი სა­ჩუ­ქა­რი. ასე ვი­ქე­ცით ერთ გუნ­დად.

ჰოდა, ამი­ტომ გვტკი­ვა გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად. ზუს­ტად ვიცი, სა­ბო­ლო­ოდ, ცოდ­ნის კა­ფე­ში ახალ­გაზ­რდე­ბი კი გავ­ზარ­დეთ, მაგ­რამ იმა­თაც არა­ნაკ­ლე­ბი წვლი­ლი აქვთ ჩვენს მსოფლხედ­ვე­ლო­ბის გაზ­რდა­ში თუ ცოტა მეტი არა, ვიდ­რე ჩვენ. და­თოს აქვს ყვე­ლა­ზე დიდი იუ­მო­რი და რად­გან ქი­ზი­ყე­ლია, ყვე­ლა­ზე პირ­და­პირ გე­ტყვის ყვე­ლა­ფერს. აი, ასე, მშვი­დად, ლა­ღად და ღი­მი­ლით სა­ხე­ზე, ისე ზუს­ტად გე­ტყვის რა­ღა­ცას, გინ­და იქვე რამე ბა­ლი­ში მო­ძებ­ნო და თავი ჩაყო სირ­ცხვი­ლით გა­წით­ლე­ბულ­მა. ისეთ რა­მეს გე­ტყვის, უცებ ვერ გა­ი­აზ­რებ და მერე სი­ცი­ლით კვდე­ბი, ეგ რა­ა­ა­ა­აა მი­თხრაო.

ღმერ­თოო, ისე მწა­რე რა­ღა­ცას იტყვის ხოლ­მე ვინ­მე­ზე, დათო კარ­გი რაა, ესე რო­გორ ლა­პა­რა­კობ, ვე­ტყვი ხოლ­მე და კარ­გი მა­შინ და აბა და­ფიქ­რდი, მასე არა­აო? და ზუს­ტად ისეა, რო­გორც დათო ამ­ბობს. და­გი­ნა­ხავს, სკა­ნერ­ში გა­გა­ტა­რებს და ზუს­ტად იცის ვინ ხარ, რა ში­ნა­გა­ნი სამ­ყა­რო გაქვს და თუ არ მო­ე­წო­ნე­ბი, აგ­კენ­წლავს. არა, თუ მო­ე­წო­ნე­ბი, მა­ინც აგ­კენ­წლავს, ეგე­თია რა, და­თოა. ამი­ტომ და­მაკ­ლდა ძა­ლი­ან, თან ჰო სულ ჩვე­ნი იმე­დი ჰქონ­დათ,სა­მა­გი­დო თა­მა­შებ­ზეც ბო­ლოს რომ მწერ­და, აი, ვის მივ­მარ­თოთ, რა ვქნათ, რო­გორ მო­ვიქ­ცე­თო, მე კი ვწერ­დი,

მაგ­რამ ვინც ვუ­თხა­რი, ეგე­ნი უკვე ვი­ცი­თო. მოკ­ლედ, გეგ­მებს ვა­წყობ­დით ქარ­თულ მი­თო­ლო­გი­ა­ზე სა­ო­ცა­რი თა­მა­ში რომ შექ­მნეს, ვის და­ე­ბეჭ­და, ბო­ლოს ვე­ღარ შე­ვეხ­მი­ა­ნე და მეთ­ქი აქ რომ ჩა­მო­ვა, დავ­სხდეთ, და­ვი­ლა­პა­რა­კოთ, რა უნდა თა­მა­შის და­ბეჭდ­ვას, ამ­ხე­ლა ცოდ­ნის კაფე ავა­შე­ნეთ.

ჰოდა, დათო ვე­ღარ ჩა­მო­ვი­და. ჰოდა, ამი­ტო­მაა გულ­ში რა­ღაც­ნა­ი­რი სევ­და. სევ­და იმი­სა, რომ დათო ამ ქვეყ­ნად აღა­რაა და იმე­დი იმი­სა, რომ მისი სა­მე­გობ­რო, ჩვენ თა­ო­ბა­ზე 100 000-ჯერ უფრო ჭკვი­ა­ნე­ბი, ლა­ღე­ბი, თა­ვი­სუფ­ლე­ბი, მიგ­ვიყ­ვა­ნენ ღირ­სე­ულ სა­ქარ­თვე­ლომ­დე. მშვი­დო­ბით, და­ვით, თქვენ ჩემი პირ­ვე­ლი და­ნაკ­ლი­სი ხართ სა­მე­გობ­რო­დან და ღმერ­თო რა მტკივ­ნე­უ­ლი ყო­ფი­ლა! ეს პოს­ტი და­თო­სია, და­ნარ­ჩენ ჩემ ორ მე­გო­ბარს ვერც ვახ­სე­ნებ, სა­მი­ვე ისე დი­დია, რო­გორ ვა­კად­რო ერთ ამ­ბავ­ში ჩა­ტე­ვა…”

და­ვით ბე­რი­აშ­ვი­ლი ტრა­გე­დი­ის დროს, შოვ­ში მე­გობ­რებ­თან, და-ძმა სოფო და გი­ორ­გი ყა­რა­ლაშ­ვი­ლებ­თან ერ­თად ის­ვე­ნებ­და. მათ­გან გი­ორ­გი ყა­რა­ლაშ­ვი­ლის ცხე­და­რი ამო­იც­ნეს.