“გუშინ სოციალური ქსელით გავრცელებული ინფორმაციის პასუხად, რომელიც გამიზნულია აშკარა დისკრედიტაციის მცდელობისათვის, გვსურს ავღნიშნოთ, რომ როგორც წესი, მსგავსი შინაარსის განცხადება თუ მიზანმიმართულად ადამიანების დაბრკოლების მცდელობა არაა, გამომდინარეობს საღვთო ლიტურგიის არსის არასაკმარისი ცოდნიდან.
1. საღვთო ლიტურგია არ არის უბრალოდ საჯარო შეკრება, სადაც ნებისმიერი ქცევა დასაშვებია. ეს არის ეკლესიის უმაღლესი ღვთისმსახურება, რომელიც მოითხოვს ლოცვით სიჩუმესა და ყურადღებას. როდესაც მუდმივი ხმაური ხელს უშლის წირვის მიმდინარეობას, ზარალდებიან როგორც მღვდელმსახური, ისე მთლიანი მრევლი, რომლებიც ტაძარში სალოცავად და ღვთისმსახურებაში მონაწილეობის მისაღებად არის მოსული.
2. ბავშვების ტაძარში ყოფნა აუცილებელია, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ისინი თანდათან არ უნდა შევაჩვიოთ ტაძრის წესრიგს. თუ მცირეწლოვანი ხმაურობს და ვეღარ მშვიდდება, მშობლის პასუხისმგებლობაა, დროებით გაიყვანოს, დაამშვიდოს და შემდეგ კვლავ დააბრუნოს. მით უფრო, არავინ ავალდებულებს მშობელს მთელი ლიტურგიის განმავლობაში მცირეწლოვან ჩვილთან ერთად ტაძარში დგომას, შესაძლებელია უშუალოდ ზიარების წინ შემოიყვანოს ბავშვი, რათა მრავალსაათიან დგომას, ხალხმრავლობასა და სიცხეს თავი აარიდოს. ეს პრაქტიკა არაერთ ტაძარში არსებობს და სრულიად მისაღებია.
3. გავრცელებულ პოსტში გამოყენებული ტერმინები, თითქოს დედა და ბავშვი „ეკლესიიდან გააგდეს“ ემოციური გადაჭარბებაა და პროვოკაციული ხასიათის მატარებელია (ამას ადასტურებს სრულიად სხვა შემთხვევის ამსახველი ფოტო-მასალის თანდართვა) თუ ვინმეს დროებით სთხოვეს ტაძრიდან გასვლა ბავშვის დასამშვიდებლად, ეს არ ნიშნავს ადამიანის ეკლესიიდან განდევნას. მსგავსი ინტერპრეტაცია უფრო საზოგადოებრივი აღშფოთების გამოწვევას ემსახურება, ვიდრე მომხდარი ფაქტის ობიექტურ აღწერას.
ქრისტიანული სიყვარული და ეკლესიის წესრიგი ერთმანეთს არ ეწინააღმდეგება. პირიქით, ამ ორი პრინციპის თანაბარი და ჰარმონიული დაცვა ქმნის ისეთ გარემოს, სადაც ლოცვაც სრულფასოვანია და ბავშვიც თანდათან სწავლობს ტაძარში ყოფნას.
“ჰე, უფალო და მეუფეო, მომანიჭე მე განცდა თვისთა ცოდვათა და არა განკითხვად ძმისა ჩემისა, რამეთუ კურთხეულ ხარ შენ უკუნითი უკუნისამდე, ამინ” – ნათქვამია გავრცელბულ ინფორმაციაში.