,, _აუუუუუუუუუ
დედაჩემი მირეკავს ამ წუთას . ფოთშია ახლა და სახლში ზის, წარმოდგენა არ აქვს რა ხდება ფეხბურთზე.
მიყვება: ვიჯექი მშვიდად,არხეინად . ვსვამდი ჩაის , ვუყურებდი ფილმს და ჩამთვლიმა. ამ დროს, მოულოდნელად რაღაც არანორმალური ღრიალი გავიგე. გავვარდი , ფანჯარა გამოვაღე და ამ ძილბურანში ვხედავ, ყველა მხრიდან მანქანები დაჰქრიან სიგნალებით, ქუჩები გადაჭედილია, ხალხის ყვირილი, კივილი , სროლა, სირენები, პოლიციის მანქანები.
ვიყურები გაოგნებული , ვერ ვხვდები რა ხდება და გემის ხმა გავიგე, ნუ, გემის “გუდოკს” ჰგავდა და ვსიო, გადავწყვიტე ნამდვილად ომი დაიწყო და ზღვიდან დაგვესხნენ თავს.
გავვარდი სასწრაფოდ , გამოვრთე ტელევიზორი , ჩავაქრე შუქები, გამოვიტანე ჩემოდანი და დავიწყე რაღაცეების ჩაყრა . ანაზდად, ქუჩიდან გოგოს წივილი მომესმა . გამოვვარდი გადარეული, ისევ მივვარდი ფანჯარას, ვუყვირი : შვილო, მითხარი რა გიჭირს , გამაგებინე რა ხდება ჩვენს თავს და ისიც გაჰყვირის უბედნიერესი : დეიდა მოვიგეთ, მოვიგეთ,გილოცავთ გამარჯვებას.
ახლა საერთოდ დავიბენი , ვდგავარ, ვერ ვაკავშირებ რა მოვიგეთ , ვის მოვუგეთ, ვის ვეომებოდით.
რამდენიმე წამი ვიფიქრე და რომ ვერ მივხვდი ვერაფრით , ვკითხე ვის მოვუგეთ შვილო და ფეხბურთი მოვიგეთო.მაშინ ამოვისუნთქე როგორც იქნაო. დედა, გილოცავთქო, იმან მეც გილოცავთო და ფანჯრიდან სულ ჰაეროვანი კოცნები ვუგზავნეთ ერთმანეთს ისე დავემშვიდობეთ და ახლა ვზივარ, ამ ჩალაგებული ჩემოდნით და ბარემ ხომ არ წამოვიდეო 
სად მირბოდი მეთქი და ჯერ არ ვიცი, ხალხი სადღაც გარბოდა და
გავყვებოდიო 
კიდევ კარგი ,რომ არ გაგრიალდა იმ თავისი პატარა ჩემოდნით სადმე 
თან ისეთი კარგი, კაუჩუკის ბორბლებიანი ჩემოდანი აქვს, თურქეთამდე ჩაირბენდა , რომ მოენდომებინა
