ჩემთვის ევროპა დაიწყო სტაჟირებით ევროპის საბჭოს სამდივნოში სტრასბურგის ადამიანის უფლებების საერთაშორისო ინსტიტუტში სწავლის ფარგლებში, 1991 წელს.
შემდეგ იყო საქართველოს დელეგაციაში ყოფნა, ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეაში. როდესაც იუსტიციის მინისტრად დავინიშნე, სამინისტროს ოფიციალურ დროშად გამოვაცხადე ევროპის დროშა.
მაშინ ამას დაცინვა მოჰყვა, ხოლო საკრებულოს თავმჯდომარედ არჩევის შემდეგ, თავისუფლების მოედანზე, თბილისის საკრებულოს შენობაზე ავწიეთ ხუთჯვრიანი და ევროპის დროშები. შევარდნაძემ მათ ჩამოსახსნელად სპეცრაზმი გამოაგზავნა, მაგრამ გავიდა ორი წელი და “ვარდების რევოლუციის” შემდეგ, ინაუგურაციაზე, ჩვენ ევროპის დროშა უკვე საქართველოს ერთ-ერთ ოფიციალურ სიმბოლოდ ვაქციეთ.
როგორც უკრაინის ომმა ფართოდ გახსნა ევროკავშირის კარები, ასევე, საქართველოზე რუსეთის თავდასხმამ, პირველად დაიწყო ამ კარების გამოღება. ომზე ევროკავშირის პასუხი იყო აღმოსავლეთ პარტნიორობის შექმნა.
ამ საკითხზე მე აქტიურად ვიმუშავე შვედეთის და პოლონეთის საგარეო საქმეთა მინისტრებთან, კარლ ბილდტთან და რადეკ სიკორსკისთან ერთად. აღმოსავლეთ პარტნიორობის ფარგლებში შეიქმნა ასოცირების ხელშეკრულება და უვიზო მიმოსვლის ხელშეკრულების ჩარჩო. მე ძალიან ვამაყობ, რომ ყველაფერ მასთან პირდაპირ შეხებაში ვიყავი.
უფრო მეტიც, ჩემი პრეზიდენტობის დროს და ინერციით 2-3 წლის განმავლობაში, მას შემდეგ, ჩვენ აშკარა ლიდერები ვიყავით ასოცირებულ ტრიოში.
გუშინ ჩვენ საზეიმოდ გვქონდა საქმე, მაგრამ არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ჩვენ ჩამოვრჩით უკრაინასა და მოლდოვას და ახლა ამ სამეულის მამოძრავებელი უკვე საქართველო კი არა, უკრაინაა, რომლის გამარჯვებაზე მთლიანად არის დამოკიდებული ჩვენი ბედი.
მომავალი წლის გაზაფხულიდან უკრაინა და მოლდოვა სწრაფი ტემპით წავლენ ევროკავშირის წევრობისკენ და ჩვენ მარტო გეოპოლიტიკით სამშვიდობოს ვეღარ გავალთ.
იმისათვის, რომ საქართველო დაბრუნდეს სამეულში, მან უნდა მოახერხოს ის, რაც შეძლეს უკრაინამ და მოლდოვამ – გამოცვალოს ხელისუფლება, ჩამოაშოროს ოლიგარქი მართვას, გაანეიტრალოს რუსული გავლენა.
წერს მიხეილ სააკაშვილი
