პირველ რიგში, მინდა გამოვხატო ჩემი წუხილი იმის შესახებ, რომ ამის გაკეთება მომიწია და ასეთ დაბალი დონის საზოგადოებაში ვცხოვრობ. “მანგომ უკრაინაში ფული ჩაიჯიბა”-ს საპასუხოდ, ვასაჯაროვებ ბანკის სრულ ამონაწერს, ყველა ჩარიცხული, გადარიცხული და გამოყენებული თანხის შესახებ, რომელიც საქართველოდან უკრაინამდე და უკრაინაში დაიხარჯა.
მე ამ ვრალდებებს ჯერ კიდევ უკრაინიდან ვუპასუხე სიტყვიერად და რადგან სიტყვა არ კმარა, დასაბუთებით ვპასუხობ.
სამი ბრალდება იყო:
1. მანგომ ფული “ჩაიჯიბა”.
2. მანგო ლვოვში ჩაჯდა მანქანაში და წავიდა.
3. მანგო საჭმელს არ გვაჭმევდა.
1. ფული “ჩაიჯიბა”-ს საპასუხოდ, ვასაჯაროვებ ორივე ბანკის ანგარიშს. ერთი ჩემი პირადი ანგარიშია, სადაც ხალხი რიცხავდა თანხას, ხოლო მეორე ბარათი იმისთვის გახდა საჭირო, რომ ჩემი ბარათი საქართველოში დამრჩა და ApplePay-ს საშუალებით ვერ ხერხდებოდა გადახდა გზაზე. შესაბამისად ვიყენებდით ჩემი თანაორგანიზატორის (რომელიც ასევე გზაში გავიცანი) გვანცა გელაშვილის ბარათს. როგორც ცილს მწამებდნენ, “ვიღაც გოგოს ურიცხავდა ფულსო”, ეს ის გოგოა, რომელიც ახლა კიევშია და ძალიან გაბრაზებულია ამ ცილისწამების გამო.
2. მანგო ლვოვში არ ჩამჯდარა მანქანაში თავის “ახლო წრესთან” ერთად, როგორც ცილს მწამებენ. ლვოვში გამოგვაკითხა ქართული ლეგიონის 4-მა მანქანამ და რაც ჩაეტია პირველ გზაზე, ის ხალხი ჩასხდა ჩემი ჩათვლით. გზაზე დაგვაყოვნა კომენდანტმა, რამდენიმე საათით მოგვიწია შეყოვნება და სწორედ ამის გამო ვერ მივბრუნდა მანქანები, რომ დროულად წამოეყვანა მეორე ნაწილი. ამ ნაწილი ხალხის ერთად ვიყავით და მეორე ნაწილი გველოდებოდა ლვოვში. საბოლოოდ ავტობუსის 90% ერთად ვიყავით თითქმის ერთი თვე, იმ რამდენიმე ადამიანის გამოკლებით (ვინც ახლა ბევრს ლაპარაკობს) რომელიც ლვოვიდან წავიდა. ხაზგასმით ვამბობ, რომ ჩვენ თითქმის ერთი თვე ვიყავით ერთად და შესაბამისად ეს ბრალდებაც ცილისწამება და ნაძირლობაა.
3. მანგო არა თუ საჭმელს არ აჭმევდა ავტობუსს, არამედ ხშირად იმის გამო, რომ მძღოლი არ აჩერებდა ნორმალურ ადგილებზე, თვითონაც მშიერი რჩებოდა. პრობლემა თანხაში კი არა, მძღოლში იყო, რომელიც დაგვიანებით აჩერებდა და ისეთ ადგილებზე ჩერდებოდა, სადაც არ მოიძებნებოდა შესაბამისი რაოდენობის საკვები ავტობუსის დასაპურებლად. ძალიან დიდი პრობლემა იყო ის, რომ თურქული ენა არ ვიცოდით და ვერ ვახერხებდით შესაბამის კომუნიკაციას. როგორც ცილს მწამებენ “თავის საახლობლოს” აჭმევდაო, იმ ავტობუსში ყველა იმ დღეს გაცნობილი ადამიანი იჯდა. იქ ყველა ჩემი ახლობელი იყო! სამწუხაროდ მხოლოდ იმ ადამიანს გაუჩნდა ასეთი პრეტენზიები, ვინც ენას არ აჩერებს უკვე თვეზე მეტია.
ამ ფინანსებით მოხდა ავტობუსის, საკვების, უკრაინაში სიგარეტის, ჰიგიენური საშუალებების, პოლონეთიდან დევნილების გაშვების, დაპურების თუ სხვადასხვა საჭიროებების ორგანიზება. ამ ანგარიშიდან არა თუ ვინმემ რამე “ჩავიჯიბეთ”, არამედ ზევიდან კიდევ ვამატებდით, რომ ათეულობით ადამიანი და ათეულობით ჩამომსვლელი ყოფილიყო უზრუველყოფილი.
ახლა დაჯექით, იანგარიშეთ და ხარჯთაღრიცხვა ჩაიბარეთ! ბოდიში მოიხადოს იმ “კაცმა” ან მაინც მოუწევს. ვერავინ ვერ შეძლებს და ვერც ცდის, რომ ჩემი სახელი გატეხოს ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაბიჯის გამო.
