“აქ ამ საავადმყოფოს კედლებში გავატარე 4 წელი. რამდენი რამე შემიძლია დავწერო და გავიხსენო. 
ვფიქრობ ყველამ უნდა იცხოვროს ცოტა ხნით მაინც საავადმყოფოს ცხოვრებით. აქ ბევრ რამეს სწავლობ, ცხოვრებას ხვდები, სიცოცხლის ყოველ წამს უფრო აფასებ. მახსოვს ქაშიბაძე 28 წლის ბიჭი, საბურავის დაბერვის დროს „კალიცო“ რომ ავარდა და ყელი გადაუჭრა, ვუყურებდი და ვლოცულობდი ღმერთო გადაარჩინეთქო. 1 თვის განმავლობაში პირველი სამსახურში მოსვლისას მის ამბავს ვკითხულობდი. გადარჩა. 92 წლის რუსი ქალიც მახსოვს, გულის შეტევით რომ შემოიყვანეს. ჩვენ კი ვფიქრობთ ნეტა 92 წლამდე მაცოცხლაო მაგრამ მახსოვს ის ქალი როგორ განწირული ყვიროდა ია უმირაიუ, ია ჩუვსტვუიუ, პამაგიწე. როგორი ხარბია სიცოცხლე, რამხელა შიში იყო იმ ბებოს თვალებში და როგორ წყუროდა სიცოცხლე. ვერ გადარჩა 
ის 21 წლის ბიჭიც მახსოვს, ავარიისგან დაშავებული 2 თვიანი უმძიმესი ბრძოლის შემდეგ რომ გაწერეს. ჯერ კიდევ ვერ მოძრაობდა წესიერად მაგრამ მახსოვს როგორ ტაშის კვრით გავიდა კლინიკიდან. ხელებს გვიქნევდა მე გადავრჩი აი ხომ ხედავთ მე არ მოვკვდიო და გამალებით უკრავდა ტაშს. მაშინვე ამეტირა 
თუმცა ის დედაც მახსოვს 17 წლის შვილი ავარიით რომ დაეღუპა და როგორ განწირული ყვიროდა საავადმყოფოს ეზოში. ჩემო გაზრდილო სულოო. მის გაზრდილ სულს ეძებდა მაგრამ ვერ იპოვა. მახსოვს იმ დედის თვალებში ჩაშლილი სამყარო. გთხოვთ იარეთ ნელა. ხატიაც მახსოვს. 28 წლის ბეტონის ფილა რომ დაეცა და წვივებში „ გადატეხა „ ზუსტად გადატეხა. მოასწრო და შვილს ხელი კრა და გვერდზე გაწია. მსგავსად დაფლეთილი კიდურები მეტჯერ აღარ მინახავს. დიდი ბრძოლის შედეგად ფეხები შეუნარჩუნეს და დღეს შეუძლია თავისუფლად გადაადგილება. ეხლაც ჩამესმის მისი ყვირილი ჯერ ჩემი შვილი მაჩვენეთ ჯერ ჩემი შვილი მაჩვენეთო და როცა ბიჭებმა „კატალკით“ მისი უვნებელი პატარა ბიჭი შემოუყვანეს გეფიცებით მაგაზე დიდი ბედნიერება არასდროს მინახავს. რათქმაუნდა მაშინაც ვიტირე 
ჟამერაშვილიც მახსოვს. ახალგაზრდა ჯარისკაცი რომლის და თათია 6 თვე საავადმყოფოს ეზოში ცხოვრობდა.ჟამერაშვილი ვერ გადარჩა. ქეთი მახსოვს ყოჩივარი და მისი ყოჩაღი შვილი, ძალიან მაგარი დედა შვილი რომ იყვნენ და სიკვდილი დაამარცხეს. ავარიით დაშავდნენ. ავარიაში დაშავებული 24 წლის სოფოც მახსოვს, ქმარი რომ დაეღუპა და ვატყუებდით კარგად არის და მალე განახებთთქო ოღონდ კი ტომოგრაფია გადაეღო დაზიანების გამოსარიცხად, და მერე მისი არაადამიანური ხმაც მახსოვს პატარა 15 წლის წითური გოგო შეტევებით რომ შემოიყვანეს, დედა ყავდა ახლახანს გარდაცვლილი და დედა მენატრება, დედიკო მინდაო, ძალიან მაგრად ვეხუტებოდი მაგრამ ვერ დავამშვიდე. მისი შეშინებული თვალები არასდროს დამავიწყდება. გავბრაზდი საკუთარ უსუსურობაზე. ჩვენი ბიჭებიც მახსოვს 15 წლის გარდაცვლილი გოგონა მშობლებს რომ ჩამოუყვანეს რეანიმაციიდან და როგორ უმწეოდ ტიროდნენ თვითონაც და მერე 1 კვირა გადაბმულად სვამდნენ თუმცა ის ბედნიერი მშობლებიც მახსოვს ბიჭია ბიჭი ან გოგოა გოგოო რომ დაიძახებდნენ და მერე მიდიოდა საოცარი ამბები რამდენი რამ მინდა დავწერო ისე რომ არაფერი გამომრჩეს თუმცა ვიცი იქაურ ცხოვრებას ასე ერთ პოსტში ვერ ჩავატევ.
ის შეგრძნება მახსოვს დაცვის ბიჭები რომ ხალხს სივრცის დაცლისკენ მოუწოდებდნენ ამა თუ იმ მიზეზით. ისინიც გარეთ გადიოდნენ, ჩვენ კი ვხვდებოდით რომ ვიღაცისთვის შვილის, მშობლის, მეგობრის ან საყვარელი ადამიანის გარდაცვალება უნდა შეეტყობინებინათ. მახსოვს ეს საშიშად ცარიელი სივრცე და გამეფებული შიში. რამდენი ნამდვილი ემოცია ვიხილე და ვისწავლე იქ. ყველაზე ბედნიერიც ვყოფილვარ მანდ და ყველაზე უმწეოც და შეშინებულიც. რა ცუდია ადამიანებს გადარჩენის ძალა რომ არ გვაქვს. როგორი მძიმეა. გინდა რაღაც გააკეთო და არაფერი შეგიძლია. შიგნიდან რომ გგლეჯს და განგრევს ემოცია და გეჯახება სხეულის ყველა უჯრედში. მაგრამ როგორი უმწეო და უსუსური ხარ. არაფერი შეგიძლია. ვერაფერს შველი, მხოლოდ ბრაზისგან ტირილი შეგიძლია. აუ აქვე ის ბიჭიც მახსოვს, ზედოზირებით, მიყურებდა და ჩვენ ეხლა ზღვაში ვართ და შენ ნიანგი ხარო რომ მეძახდა. სულელი მოუფრთხილდით თქვენს ჯანმრთელობას. როცა გაქვთ არ იცით მისი ფასი. ოპერაციაზე მყოფი პაციენტის ახლობლებს რომ ვუყურებდი მოსაცდელ სივრცეში მაშინ მივხვდი ზოგჯერ რა უსასრულოა 1 წამიც და ზოგჯერ რა ცოტაა 28 წელი. მოკლეთ ბევრი რამ მინდა კიდევ გავიხსენო მაგრამ ვფიქრობ ვერასდროს მოვრჩები. ერთი ის ვიცი, როცა იქ მუშაობ, სხვანაირი ხარ, სხვანაირი ადამიანი ხდები. ცოტათი მძიმე, სევდიანი, ღიმილიანი და მოსიყვარულე. რადგან საავადმყოფო ადამიანებს ასწავლის სიყვარულს და იმ ყველაფრის დაფასებას რაც გაქვს. ყოველი წამი დააფასეთ, ყველა უმნიშვნელო ურთიერთობა დააფასეთ და გაუფრთხილდით, დამიჯერეთ ეს უმნიშვნელო ურთიერობები ყველაზე ღირებულია რაც გაგაჩნიათ. სხვის წყენინებას მოერიდეთ და გთხოვთ ნუ დაკარგავთ დროს უაზრო კამათებში, რადგან ვიღაცეებს დრო საერთოდ არ ჰქონდათ. გამოიყენეთ ყოველი შანსი. ყოველია ახალი დღე საჩუქარია. გიხაროდეთ და გაეცით რაც შეიძლება მეტი და მეტი სიყვარული. მიყვარხართ და საღოლ თქვენ ვინც ბოლომდე წაიკითხეთ.
#ემოციებიმომეძალა ” – წერს სოციალურ ქსელში თინა თინი, რომელიც დასავლეთ საქართველოს სამეცინო ცენტრში მუშაობდა.
