პატრიოტიზმი ლარებში რომ გადავიყვანოთ ძალიან ძვირი გვიჯდება! – ამის შესახებ სტუდენტი ბაჩო ნადირაძე თავის საკუთარ ბლოგზე წერს. ის თავის პოსტში პანდემიის გამო საქართველოში მოქალაქეებისთვის შემქნილ პრობლემებზე საუბრობს:
“ახალს ვერაფერს ვიტყვი და ალბათ, ძველსაც დიდად ვერ გავამრავალფეროვნებ, მაგრამ შევეცდები მოკლედ მოგიყვეთ პანდემია ჩემი გადმოსახედიდან. ძალიან რთულია, როცა რჩები სამსახურის გარეშე მაშინ, როცა ფიქრობ, რომ რაღაც გამოგივიდა და ახალ ეტაპზე გადასვლას იწყებ, სახელმწიფო გეუბნება რომ, ვეღარ იმუშავებ, კერძო კომპანია კი გიცხადებს: – ხელფასს ვეღარ გადაგიხდის და უნდა დასჯერდე სახელმწიფოსგან მიღებულ კომპენსაციას, რომელიც შენი შემოსავლის 15%-ს შეადგენს და მაქსიმუმ შაქრისა და პურის ფულად მოიხმარო, საკრედიტო თუ სხვა ვალდებულებებზე ზედმეტია საუბარი. უკვე 5 თვეა ამ დახმარებას ვიღებ, სესხის გადახდის ვადამ უკვე 2 ჯერ გადაიწია და მომდევნო თვეში უკვე გადახდა მიწევს. სამსახური ისევ არ არის, ძველი ობიექტი არ ფუნქციონირებს, ახალი კადრები არავის სჭირდება ან თუ სჭირდებათ, ჩემზე უკეთ იცით ანაზღაურებისა და სამუშაო განაკვეთის სიგრძე-სიგანე. სახელმწიფო მეუბნება, რომ მე კი “გადაგარჩინე” და “შეგინახე” 6 თვე, მაგრამ ახლა შენი ჯერია თავი ირჩინო არაფრისგან. მე რა უნდა გავაკეთო და ჩემნაირმა ათასობით ადამიანმა, რომელიც 17 წლიდან ვმუშაობ და უკვე 7 წელია უწყვეტად ბიუჯეტში ჩემი წილი თანხა შემაქვს. ჩნდება ლოგიკური კითხვა: რა უნდა გავაკეთო?! მე, რიგითმა დასაქმებულმა, როდესაც საშეღავათო პერიოდი ჩაივლის, ბანკი თავისას მოითხოვს და მე ისევ საზღვრების გახსნასა და მუშაობის განახლებას ველოდები .-ტომ!-პასუხი არ არის.ერთადერთი ვარიანტი,როგორც კი საშუალება მომეცემოდა საზღვის იქით წასვლა იყო და ასეც გავაკეთე.დღეს გერმანიაში ვარ და ვმუშაობ იმისთვის, რომ ყველაფერი რაც ამ პანდემიის დროს კისერზე დამაწვა ერთიანად ჩამოვიშორო. უცხო ქვეყანამ მიმიღო და მომცა იმედი, რომ ოდესღაც შეიძლება რამე შეიცვალოს. ამ პერიოდმა დამარწმუნა იმაში, რომ ეს ჩემი ბოლო მცდელობა იყო საკუთარ ქვეყანაში დარჩენისა და რამის გაკეთების. რთულია, როცა იმედი არ ჩანს და ხვდები რაც არ უნდა აკეთო, აზრი არ აქვს, და სანამ დრო და ამის შესაძლებლობა გაქვს უნდა წახვიდე იქ, სადაც უკეთესია.ხო და… ეს არ მაკმარეს, ჯარიდან უწყება მომივიდა, ქვეყანას უნდა ემსახუროო, იმ ქვეყანას უნდა გამოვადგე, რომელიც ჯერ მე ვერაფერში გამომადგა?! და 1 წელი უნდა გავატარო “ქვეყნის სამსახურში”. ჩემს ცხოვრებას ამ ერთი წლის მანძილზე ვინ მიმიხედავს?! ვინ ისწავლის , ვინ იმუშავებს, ვინ შეძლებს ჩემს ფინანსურ უზრუნველყოფას, რომ ჯარიდან დაბრუმებულს ისევ 200 ლარიანი სამსახურის ძებნა არ დამჭირდეს (და ისიც სახვეწარი რომ გაგიხდება)?! სახელმწიფო?! რომელმაც ვერაფერი გააკეთა მაშინ, როცა მე (ჩვენ) მჭირდებოდა. მე ჩემს ქვეყანას დიდი ხანია ვემსახურები. ახლა სხვების ჯერია.იმედია ,უკან დაბრუნებულს საკარანტინე ზონაში ჩემივე ფულით ნაყიდ “მაკარონს” მაინც არ დამამადლიან.” – წერს ბაჩო ნადირაძე საკუთარ ბლოგზე.
