გამოცდების ეროვნული ცენტრი გაგაცნობთ თამარ კლდიაშვილი-ლიკლიკაძეს, რომელიც ქუთაისის პირველ საჯარო სკოლაში გახსნილი საგამოცდო ცენტრის ექთანია:
„ქუთაისის პირველ საჯარო სკოლაში ბევრი ბედნიერი წელი გავატარე – სკოლის ექთანი ვიყავი, სანამ ეს შტატი გაუქმდებოდა. მომხდარიდან ძალიან მცირე დროში ამავე სკოლაში გახსნილი საგამოცდო ცენტრის ექთანი გავხდი და სამსახურის დაკარგვა შეიძლება ითქვას, რომ არ მიგვრძნია… ჩემს საყვარელ სკოლაში ხელმეორედ დავბრუნდი – ეს ჩემთვის ნამდვილი დღესასწაული იყო.
მრავალი მიზეზი შემიძლია ჩამოგითვალოთ, რის გამოც ბედნიერებაა აქ მუშაობა – პირველ რიგში, განსაკუთრებული ადამიანები არიან ჩემ გარშემო. ხალისით ვურთიერთობთ, ხალისით ვხვდებით აპლიკანტებს, მუდმივად ვზრუნავთ სხვებზეც და ერთმანეთზეც…
სიტყვა მზრუნველობა ტყუილად არ მიხსენებია – ეს ჩემი პროფესიის ნაწილია. გარდა იმისა, რასაც თითოეული თქვენგანი ექთნის მთავარ საქმედ და ვალდებულებად მიიჩნევს (მაგ., ცენტრში მოსული გამოსაცდელისათვის საჭიროების შემთხვევაში წნევის გაზომვა, წამლის მიცემა და ა. შ.), ცენტრის სამედიცინო პერსონალს ყველაზე მთავარი გვევალება – სიტყვას ხომ დიდი ძალა აქვს და არც ისე იშვიათად ჩვენ სწორედ სიტყვით ვარჩენთ. ვცდილობთ, აპლიკანტებს რაღაც ისეთი ვუთხრათ, რითაც საგამოცდო ღელვას დავავიწყებთ. მოგეხსენებათ, ქუთაისელებს განსაკუთრებული იუმორის გრძნობა გვაქვს და ვფიქრობ, ესეც ძალიან გვეხმარება…
რამდენიმე დღის წინ ერთ-ერთი გოგონა, რომელიც გამოცდას აბარებდა, მაღალი ემოციური ფონის გამო ცუდად გაგვიხდა. რა აღარ ვცადეთ: სხვადასხვა სამედიცინო პროცედურა, დამამშვიდებელი – მაინც სულ გაყინული იყო… კანკალებდა, ვერაფრით გავათბეთ. ბოლოს გადავწყვიტეთ, მისთვის ცხელი ჩაი მოგვემზადებინა – პირი არ დააკარა.
„კარგი, რა! 2 კოვზი შაქარი მაქვს ჩაყრილი და ამის ისე დატოვება იქნება-თქო?“ – ვუთხარი. ისეთი სიცილი აუტყდა, სულ გადაავიწყდა ავად ყოფნა და გამოცდაზეც სრულიად დამშვიდებული შევიდა.
განსაკუთრებულად ბევრი კურიოზი იმ წელს უკავშირდება, როცა ქუთაისის პირველ საჯარო სკოლაში გახსნილი საგამოცდო ცენტრის ექიმი ჩვენი დროის „დიმიტრი გელოვანი“ გახლდათ – გიორგი მხეიძე – ძალიან სიმპატიური, გონიერი, კეთილშობილი, არაჩვეულებრივი ახალგაზრდა. გამორჩეული გარეგნობის გამო შეუძლებელი იყო ყურადღების მიღმა დაგრჩენოდათ. მინდა გითხრათ, რომ იმ წელს ჩვენს ცენტრში მნიშვნელოვნად იყო გაზრდილი გოგონების მომართვიანობა, სამაგიეროდ, არც ერთხელ დაგვჭირვებია მედიკამენტით დახმარება – გიორგის გაღიმებისთანავე კარგად ხდებოდნენ. 
უკვე ათი წელია ამ ცენტრში ვმუშაობ და გამოსაცდელის კლინიკაში გადაყვანის საჭიროება დღის წესრიგში თითქმის არასოდეს დამდგარა – ცხადია, ამას მხოლოდ სიტყვის ძალით ან იუმორით ვერ შევძლებდით. სამედიცინო პერსონალი ყველა შესაძლებელი გზით ვცდილობთ, რაც შეიძლება მოკლე დროში გამოსაცდელი ისე გამოვაჯანმრთელოთ, რომ გამოცდას არ გამოეთიშოს – როცა ამას ვახერხებთ, ყველაზე ბედნიერები ვართ.
ყველა იმ აპლიკანტს, რომლებსაც მე შევხვედრივარ ან მომავალში შევხვდები ჯანმრთელობას, სიხარულსა და წინსვლას ვუსურვებ! “
