უმძიმესი რეპორტაჟი გავიდა ესპანეთის ტელევიზიაში. ვზივარ და სიმწრისგან ვკანკალებ…?
25 მილიონზე მეტი მაყურებელი ჰყავდა დღევანდელ გადაცემას…. ალბათ ყველა ჩემს დღეშია.
ვიცი, ამ რთულ მომენტში არ შეიძლება, მაგრამ მინდა თქვენც მოგიყვეთ…
მაპატიეთ…??
მიკოლაივი, იგივე ნიკოლაევი ერთი ლამაზი ქალაქია სამხრეთ უკრაინაში. ის სსრკ – ს დროს დახურული ქალაქი იყო, რადგან მიკოლაივში მდებარეობდა საიდუმლო სტრატეგიული საწარმოები და მათ შორის 61 კომუნარის სახელობის და შავი ზღვის (ევროპაში ყველაზე დიდი) გემთმშენებლობის სახელმწიფო ქარხნები. უცხოელებს არ აძლევდნენ მის მონახულების საშუალებას, რადგან ეს იყო სამხედრო გემთმშენებლობის გასაიდუმლოებული ინდუსტრია, სადაც შენდებოდა სარაკეტო კრეისერები და ავიამზიდები.
ეს ლამაზი და დახვეწილი არქიტექტურის ქალაქი რუსეთის წინააღმდეგობის სიმბოლო გახდა. ომის ექსპერტებმა მიკოლაივს ოდესის ფარი და მფარველი ანგელოზი უწოდეს. ეს ბოლო ბასტიონია, რომელიც ხელს უშლის პუტინის ჯარებს შავი ზღვის მარგალიტის ხელში ჩაგდებაში.
ომის პროგრესირებასთან ერთად, მას შემდეგ, რაც რუსეთის ჯარებმა კონტროლი აიღეს ხერსონზე, ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ქალაქზე სამხრეთში, გაძლიერდა საჰაერო დაბომბვები. ქალაქი წინააღმდეგობას უწევს მტერს მრავალი სიკვდილის ფასად.
მორგში გვამები იატაკზე დევს, ერთმანეთის თავზე, ყველგან სიკვდილის სუნი ტრიალებს. მორგის ეზოში შავ პლასტმასის ჩანთები არის, თითოეულზე ეტიკეტით და ნომრით: 704, 705, 706. ეს გარდაცვლილთა ნომრებია. გაუსაძლისი სუნი დგას…
მორგის თანამშრომლები ერთი წუთით არ ჩერდებიან. მათ სახეებზე ჩანს ტრაგედიის ტკივილი. საზენიტო სირენები ჟღერს, მაგრამ აგრძელებენ მუშაობას. ცდილობენ თითოეული ცხედრის ამოცნობას. ჟურნალისტთან კომენტარს ექიმი აკეთებს:
“უნდა შევასრულოთ დავალება, ხალხი თავიანთ გარდაცვლილებს ეძებს. 15 წელია აქ ვმუშაობ და ეს ყველაზე ცუდი მომენტია ჩემს ცხოვრებაში”. – ტირის და თავს ხრის, რომ ცრემლები დამალოს. “ბევრი სამუშაო გვაქვს, ვალდებულება უნდა შესრულდეს. ყველაზე უარესი კი დარჩენილთა ტანჯვის დანახვაა.”
– ეხლა უკვე თავს ვერ იკავებს და ხმამაღლა ტირის. ეზოში ახალგაზრდა ქალი დადის გვამებს შორის. ეს ანაა, რომელიც მამას ეძებს. ანას და მისი ოჯახის სასოწარკვეთა სივრცეს ტანჯვით ავსებს, ისევ დაბომბვის ხმა ისმის. შოკში მყოფი ახალგაზრდა ქალი ცდილობს უპასუხოს ჩვენს შეკითხვებს, მან უნდა თქვას, რომ მამამისი სამოქალაქო პირი იყო, რომელიც სკოლაში თავდასხმის მსხვერპლი გახდა.
ბოლოს 13 მარტის გამთენიისას ნახა მამა. რუსულმა თვითმფრინავებმა დაბომბეს დაბა ზელენი გეი, მიკოლაივში. ბომბავდნენ საცხოვრებელი სახლებს და სკოლას, რომელიც ქალაქის მაცხოვრებლებისთვის თავშესაფარი იყო.
“მამაჩემი სკოლაში იყო და ოთახებს ათვალიერებდა, რათა შეემოწმებინა ყველაფერი რიგზე იყო თუ არა. იმედი გვქონდა, რომ ცოცხალი იქნებოდა. აფეთქება მაშინ მოხდა, როცა ის შენობის პირველ სართულზე იმყოფებოდა ოთხ მოხალისესთან ერთად. მხოლოდ ერთი გადარჩა…
გარდაცვლილთა შორის მის გარდა ყველა სამხედრო იყო. საგანგებო სიტუაციების სამინისტროს ორი დღე დასჭირდა მამის პოვნისთვის. ვიმედოვნებდით, რომ ცოცხალი იქნებოდა, მაგრამ დაზიანებებს ვერ გადაურჩა“. – ჰყვება ანა და ტირის.
ცისფერი თვალებიდან ცრემლები მოდის და დედას და დას ეხუტება. “გუშინ მისი სხეული სარაკეტო დარტყმის მახლობლად იპოვეს. აქ ვარ, მისი ნახვა მინდოდა, უნდა გადამემოწმებინა, რომ ის იყო” – ანას კივილი ცაში ისმის. თავს ვეღარ იკავებს….
მიკოლაივში თავდასხმების შედეგად დაიღუპნენ ბიჭებიც, გოგოებიც და ბავშვებიც. ქალაქში არ აქვთ დენი, წყალი, საკვები, მედიკამენტები…
თავშესაფრები ადვილად იდენტიფიცირებადია. რუსული ბომბები ცვივა და ანადგურებს სუპერმარკეტებს და საკვების საწყობებს. თავშესაფრის კიბეზე ქალები ზიან ბავშვებთან ერთად. ეს ირინაა…
ელისაბედთან და მის ორ ქალიშვილთან ერთად. ოთხივენი დღე და ღამე იქ სხედან, რადგან თავს უფრო დაცულად გრძნობენ. ირინას თან აქვს მხოლოდ ყვითელი საქაღალდე, რომელშიც ყველა დოკუმენტი აქვს.
მან ახლახან გადალახა კიბო და ამ საქაღალდეში მთელი თავისი სამედიცინო ისტორიაა. ისევ საჰაერო განგაში…. ბავშვები თავშესაფრის სარდაფისკენ გარბიან….
დაკეტეთ ის ცა საიდანაც ბავშვებს კლავენ…….. დაკეტეთ ეს წყეული ცა…???-წერს თეა გეორგია.
