და­ბომბვა­ში მოჰ­ყვნენ და 11 წლის ბავშვს ნამ­სხვრე­ვე­ბი სა­ხე­ში შე­ე­ყა­რა – რას ყვებიან უკრაინელები

უკვე სამი დღეა, უკ­რა­ი­ნა რუ­სე­თის პი­რის­პირ უთა­ნას­წო­რო ბრძო­ლა­შია ჩარ­თუ­ლი.

ად­გი­ლობ­რი­ვე­ბის თქმით, ეში­ნი­ათ, გან­სა­კუთ­რე­ბით ღამე, შინ გა­ნა­თე­ბულ სახ­ლებ­ში გა­ჩა­რე­ბის, მაგ­რამ ახლა ში­შის დრო არ არის, პა­ნი­კას არ უნდა აყვნენ.

AMBEBI.GE – რამ­დე­ნი­მე ქა­ლაქ­ში მცხოვ­რებ უკ­რა­ი­ნე­ლებს ესა­უბ­რა:

ვა­ლია, მა­რი­უ­პოლ­ში მცხოვ­რე­ბი უკ­რა­ი­ნე­ლი (გვარს შეგ­ნე­ბუ­ლად არ ვწერთ, რად­გან ქალ­ბა­ტო­ნის შვი­ლი ფრონ­ტის წინა ხაზ­ზე იბ­რზვის):

– თით­ქმის ყო­ველ­დღე, ზოგ­ჯერ დღე­ში რამ­დენ­ჯერ­მეც გვი­რე­კა­ვენ ახ­ლობ­ლე­ბი და გვე­კი­თხე­ბი­ან, რას ვა­პი­რებთ და რო­დემ­დე ვრჩე­ბით ქა­ლაქ­ში, რო­მე­ლიც მე­სა­მე დღეა უსაფრ­თხო არ არის… ჩვენ მერ­ვე წე­ლია სა­ო­მარ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში ვცხოვ­რობთ. შეჩ­ვე­უ­ლი ნამ­დვი­ლად არ ვართ, რად­გან შე­უძ­ლე­ბე­ლია ნორ­მა­ლუ­რი ადა­მი­ა­ნი ომს შე­ეჩ­ვი­ოს, მაგ­რამ შიში გა­და­ლა­ხუ­ლი გვაქვს.

ახლა, რო­დე­საც თქვენ გე­სა­უბ­რე­ბით, აფეთ­ქე­ბე­ბის ხმე­ბი არ წყდე­ბა. საკ­მა­ოდ ახ­ლოს ის­მის, არა­და, მთე­ლი დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში შორს ის­მო­და. რამ­დენ­ჯერ­მე გაგ­ვაფრ­თხი­ლეს, რომ ამა­ღამ სა­ტან­კო შე­მო­ტე­ვას უნდა ვე­ლო­დოთ. ამი­ტომ, არ ვიცი დი­ლით რა რე­ა­ლო­ბა იქ­ნე­ბა. უკვე რამ­დე­ნი­მე დღეა ჩაც­მულს გვძი­ნავს. ჩემ­ზე არა­ფერს ვამ­ბობ, ან რა დროს ძილ­სა და მშვიდ ცხოვ­რე­ბა­ზე წუ­წუ­ნია, მაგ­რამ შვი­ლიშ­ვი­ლი მყავს, 8 წლის, კი­რი­ლი, მა­მა­მი­სი პირ­ვე­ლი დღე­ებ­ში ჩა­ე­წე­რა მო­ხა­ლი­სედ, ფრონ­ტის წინა ხაზ­ზეა. ძა­ლი­ან მინ­და ბავ­შვი ჯან­მრთე­ლი და უვ­ნე­ბე­ლი და­ვახ­ვედ­რო. ია­ტაკ­ზე ვწე­ვართ. რო­გორც კი სიგ­ნა­ლი გა­ის­მე­ბა, დავ­ტა­ცებთ ხელს და სარ­დაფ­ში გავ­რბი­ვართ.

მა­ღა­ზი­ე­ბი, ზო­გა­დად სა­ვაჭ­რო ობი­ექ­ტე­ბი ღიაა?

– კი, სურ­სა­თის მა­ღა­ზი­ე­ბი ღიაა, რო­დე­საც სრო­ლე­ბი ახ­ლოს არ ის­მის, ხალ­ხი ქუ­ჩა­ში გა­მო­დის. გუ­შინ ჩემი მე­უღ­ლე იყო ბან­კში, კრე­დი­ტი უნდა გა­დაგ­ვე­ხა­და, მაგ­რამ ვერ გა­და­ი­ხა­და. შინ მო­ხუ­ცე­ბი დავ­რჩით და ინ­ტერ­ნე­ტით გა­დახ­და არ ვი­ცით. ვერც ბან­კში გა­და­ი­ხა­და. ამი­ტომ დავ­რე­კეთ, ოპე­რა­ტორ­მა გვი­პა­სუ­ხა, რომ არ­სე­ბუ­ლი სი­ტუ­ა­ცი­ი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე, დაგ­ვი­ა­ნე­ბის გამო, პრობ­ლე­მა არ შეგ­ვექ­მნე­ბო­და… სურ­სა­თის მა­ღა­ზი­ე­ბი სავ­სეა. საკ­ვე­ბის დე­ფი­ცი­ტი არ შე­მიმ­ჩნე­ვია. ფული შე­ვაგ­რო­ვეთ და მო­ხა­ლი­სე­ებს საკ­ვე­ბი და ცხე­ლი ყავა გა­ვუგ­ზავ­ნეთ. ერ­თა­დერ­თი, რაც შევ­ნიშ­ნე, დახ­ლე­ბი­დან მხო­ლოდ პური ქრე­ბა სწრა­ფად. არ ვიცი, რა­ტომ. ეტყო­ბა, ხალ­ხს ეში­ნია და მა­რაგს იკე­თებს.

ბევ­რი გა­ე­რი­და და წა­ვი­და. ზოგი სო­ფელ­ში, ზო­გიც პო­ლო­ნე­თის­კენ. ამ­ბო­ბენ, რომ პო­ლო­ნეთ­ში ძა­ლი­ან ად­ვი­ლად, სა­ბუ­თე­ბის გა­რე­შეც კი უშ­ვე­ბენ… ჩვენ არც გვი­ფიქ­რია წას­ვლა. მო­ხუ­ცი დედა მყავს, რო­მელ­საც შორ მან­ძილ­ზე გა­და­ად­გი­ლე­ბა უჭირს. ეს ჩემი ქვე­ყა­ნა, ჩემი ქა­ლა­ქი, აქ და­ვი­ბა­დე და გა­ვი­ზარ­დე. რო­დე­საც აქ დარ­ჩე­ნი­ლე­ბი ერ­თმა­ნეთს მო­ვი­კი­თხავთ, სულ ვამ­ბობთ – ახლა პა­ნი­კის დრო არ არის, უნდა გა­ვუძ­ლოთ!..

­ნე­ლი:

– რამ­დენ­ჯერ­მე შუქი გა­ი­თი­შა, მაგ­რამ მა­ლე­ვე ჩარ­თეს. ეტყო­ბა, აღად­გი­ნეს. აფეთ­ქე­ბე­ბი­სა და სრო­ლე­ბის ხმა ის­მის, მაგ­რამ ასა­ტა­ნია… ვცდი­ლობთ, პა­ნი­კას არ ავ­ყვეთ, ეს არაფ­რის მომ­ტა­ნია… ჩემი ახ­ლობ­ლე­ბი ჰყვე­ბი­ან, რომ თუ აქამ­დე რუს სამ­ხედ­რო­ებს ფო­ტო­სა და ვი­დე­ოს გა­და­ღე­ბა­ზე რე­აქ­ცია არ ჰქონ­დათ, ახლა ძა­ლი­ან ღი­ზი­ან­დე­ბი­ან. რამ­დენ­ჯერ­მე და­მიზ­ნე­ბით ეს­რო­ლეს სა­მო­ქა­ლა­ქო პი­რის მან­ქა­ნას, სახ­ლს ან სა­მო­ქა­ლა­ქო ობი­ექტს, სა­ი­და­ნაც ვი­დე­ოს უღებ­დნენ. ამავდრო­უ­ლად ვრცელ­დე­ბა ფე­იკ­ნი­უ­სე­ბი, თით­ქოს, რუს­მა ახ­ლობ­ლებ­მა რუ­სე­თის სხვა­დას­ხვა ქა­ლა­ქე­ბი­დან დახ­მა­რე­ბის ხელი გა­მოგ­ვი­წო­დეს, იქ ჩას­ვლა შე­მოგ­ვთა­ვა­ზეს, ჩვენ კი, სამ ასო­ზე გა­ვუშ­ვით, ასე არ ყო­ფი­ლა, ვინც წა­ვი­და, წა­ვი­და, ჩვენ კი დავ­რჩით სხვა­დას­ხვა მი­ზე­ზე­ბის, უმე­ტე­სად, ოჯა­ხუ­რი ფაქ­ტო­რე­ბის გამო.

ჩემი ნა­თე­სა­ვე­ბი ოდე­სა­ში ცხოვ­რო­ბენ. იქ უფრო მძი­მე სი­ტუ­ა­ცი­აა. მისი შვი­ლი და­იჭ­რა, 11 წლის ბავ­შვი. და­ბომბვა­ში მოჰ­ყვნენ და ნამ­სხვრე­ვე­ბი სა­ხე­ში შე­ე­ყა­რა. ორი­ვე თვა­ლი და­ზი­ა­ნე­ბუ­ლი აქვს, ექი­მე­ბი ამ­ბო­ბენ, რომ ერთ თვალ­ში რამ­დე­ნი­მე პრო­ცენტს და­ი­ნა­ხავს… ეს არის პუ­ტი­ნის რუ­სე­თის აგ­რე­სი­ის სახე. ომში ის შე­დე­გი ვერ მი­ი­ღო, რა­საც ელო­და და მშვი­დო­ბი­ა­ნი მო­სახ­ლე­ო­ბა­ზე მი­ი­ტა­ნეს იერ­ში, რომ ფრონ­ტის ხაზ­ზე მყო­ფი ჩვე­ნი კა­ცე­ბი ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რად გა­ტე­ხონ. არ გა­მო­უ­ვათ. საკ­მა­რი­სი ვართ იმის­თვის, რომ ვა­ნა­ხოთ რა შეგვძი­ლია. მე და ჩემი ოდე­სე­ლი ნა­თე­სა­ვე­ბი ერ­თმა­ნეთს მწა­რედ ვე­ხუმ­რე­ბით – თუ გა­დავ­რჩე­ბით, ერ­თად უნდა გა­დავ­რჩეთ.

სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში დაჭ­რი­ლე­ბიც გვყავს. გვი­თხრეს, რომ მათ­თვის სის­ხლი სჭირ­დე­ბო­დათ. იმ­ხე­ლა რიგი დამ­ხვდა, სამ სა­ათ­ზე მეტ ხანს ვიც­დი­დი. იმი­ტომ, რომ სა­მე­დი­ცი­ნო და სა­ა­ვად­მყო­ფოს პერ­სო­ნა­ლი არ მოც­დეს, მივ­დი­ვართ და შავ სა­მუ­შა­ო­ებ­ში ხელს ვაშ­ვე­ლებთ… მთა­ვა­რია, ერ­თო­ბა შე­ვი­ნარ­ჩუ­ნოთ. ასეთ დროს კი, გულ­სატ­კე­ნია, რო­დე­საც ვი­გებთ, რომ მა­რა­დი­ო­რო­ბის ფაქ­ტე­ბი და­ფიქ­სირ­და, გა­ქურ­დეს რამ­დე­ნი­მე ბინა, მან­ქა­ნა და მა­ღა­ზი­ე­ბი… ეტყო­ბა, მათ არ ახ­სოვთ, რომ უბ­რა­ლო ხალ­ხს ია­რა­ღი და­უ­რი­გეს, რამ­დე­ნი­მე ათას ადა­მი­ანს. ასეთ დროს, რო­დე­საც ჩვე­ნი კა­ცე­ბი ქვეყ­ნის­თვის თავს წი­რა­ვენ, ამ­გვა­რი საქ­ცი­ე­ლი კი სხვა არა­ფე­რია, თუ არა, დი­ვერ­სია, ზურ­გში და­ნის ჩარ­ტყმაა, ღა­ლა­ტი. მო­ღა­ლა­ტე კი, უნდა მოკ­ვდეს. იმე­დია, ამა­საც ქა­ლე­ბიც მო­ვა­ხერ­ხებთ.

Ambebi.ge