,,ჩემი სამეგობროდან და სანაცნობოდან უკვე ვეღარც ვთვლი, იმდენი ადამიანი წავიდა ქვეყნიდან.
გუშინ სათბურში გაკვეთილების დაწყებამდე მუსიკას ვუსმენდი, თან ვალაგებდი და ვემზადებოდი.
33ა “გალაკტიონი” _ რომ დაიწყო
გალაკტიონის ხმაზე თავისდაუნებურად ამეტირა. იცით როგორ? ზლუქუნით.
ეს ძალიან ბევრმა რამემ გამოიწვია, ეს მძაფრი ემოცია ……
….
ნუ დაწერთ: “რომ გარბიან სად გარბიან? სამშობლოს რატომ ტოვებენ? ”
…
ვინც ვრჩებით სულს ვღაფავთ.
არავის ჭირდება სულ თითის ქნევა.
ვერ უძლებენ ახალგაზრდები…..
…
უკვე იმ ასაკში ვარ, რომ დეპრესიამდე ცოტა მიკლია, რატომ არ წავედი წლების წინ.
ახლა ბევრად კარგად გავაკეთებდი ჩემს ქვეყანაში საქმეს ….
ვიცი ჩემი მეგობრებიდან ვინც მიდის, ჩემზე, თქვენზე ნაკლებად არ უყვართ თავიანთი ქვეყანა….
გაუსაძლისია აქ ცხოვრება უკვე….
დროა, ვაღიაროთ !!!!!! ???????”-წერს სალომე ასათიანი, გოგონა, რომელიც დაუღალავად შრომობს, ქმნის და ცოდნას სხვათაც აზიარებს, ცდილობს სარგებელი თავადაც მიიღოს და მათაც გაუნაწილოს, ვისაც სჭირდება, თუმცა …
