““გუშინწინ 41°-ს რო ასცდა ჩემი სხეულის ტემპერატურა, ვიფიქრე, – დადგა ჩემი აღსასრულის დღე მეთქი. აბა, არაფერი მაბადია და ანდერძის დაწერას აზრი არა ჰქონდა.
გადავბრუნდი და დავიძინე.
ვხედავ თეთრწვერა კაცი მოდის. ვიფიქრე უკვე იქა ვარ მეთქი.
მოვიდა თავზე ხელი გადამისვა და მითხრა, – ნუ გეშინია შვილო, ღმერთს თავისთვის კარგები უნდაო.
ჰოოდა მერამდენედ გადამარჩინა ჩემმა მამაძაღლობებმა.იგრიალე ოქრო” შენი ბოლო სიტყვებია ეს, წერს შოთო სიხარულიძე 31 მარგო პავლიაშვილის შესახებ, რომელიც მძიმე სენს ემსხვერპლა.
“ემიგრანტებო ის უსაყვარლესი გოგონა, იყო თავისი უკეთილესი გულით და პოზიტიური თვისებებით გამორჩეული… ის – მხოლოდ 31 წლის იყო. დატოვა ორი მცირეწლოვანი ანგელოზი…
მარგო ავსენმა წაგვართვა.
გლოვობს ჩემი გორი (ატენი) გარდაიცვალა 31 წლის მარგო პავლიაშვილი რამხელა ტკივილია ეს ახალგაზრდა სიცოცლით სავსე გოგო
საცოდაობა ტრიალებს გორში. ძალიან დაგვწყვიტა გული მარგოს გარდაცვალებამ
ჩვენო უკეთილშობილესო .
რამდენი აუხდენელი ოცნება დაგრჩა! ამ უბედურებამ პასუხგაუცემელი კითხვა დაგვიტოვა რატომ მოხდა ასე? რატომ არ უნდა გვყოლოდი, ჩვენო სიცოცხლეზე უზომოდ შეყვარებულო?
რა ძნელია ჩემთვის შენზე წარსულში ლაპარაკი.
მეხის გავარდნას გავდა ამბავი შენი გარდაცვალებისა, დაუჯერებელია, მოულოდნელი .
შენი არყოფნით გამოწვეულ სევდას, სიცარიელეს, აუწერელ ტკივილსა და მონატრებას დრო ვერ გაანელებს.
მხოლოდ რკინად და ლოდად უნდა იქცე ამ ტკივილს რომ გაუძლო
“შოთო სიხარულიძე ქართველი ემიგრანტები” ღრმა მწუხარებას გამოთქვამს თანაუგრძნობს და სამძიმარს უცხადებს ოჯახსა და ახლობლებს.
სიტყვები არ კმარა ამ უდიდესი დანაკარგის გადმოსაცემად…. მარგოს სიყვარულით რომ განსაკუთრებით უცემდა გული, ის გული გაჩერდა სამუდამოდ… ამ ტკივილს სახელს ვერ დაარქმევ, აქ სიტყვები აზრს და მნიშვნელობას კარგავს… ზეცაში ხარ ანგელოზო.. ღმერთო აცხოვნე და დედამისს მიეცი ძალა რომ იცოცხლოს… იცოხლოს… მაგრამ ის მუდამ ტკივილიანი, იარაშეუხორცებელი მოვა შენს საფლავთან და ჩამოგძახებს: დედა მოგიკვდეს შვილო”
დედა შვილს გლოვობს ნეტა თუ გნახავო თითქოს შეიშალა დღეს სამყარო.” – წერს შოთო სიხარულიძე.
