რაჯი – ჟურნალისტი ნანული ცხვედიანი სოციალურ ქსელში ამ სათაურიატ პოსტს აქვეყნებს და ქუთაისელი მეწაღის შესახებ წერს. პოსტს უცვლელად გთავაზოვთ:
,,გორასა და „ზასტავაზე“ მცხოვრები მეშვიდესკოლელები რუსთაველის ქუჩას რომ დავუყვებოდით, იქ, კინო „გამარჯვების“ კუთხეში, თითქმის ყოველთვის შევყოვნდებოდით, რომ ინტერესით შეგვევლო თვალი რაჯის საქმიანობისათვის.
რაჯი ძალიან ლამაზი ახალგაზრდა კაცი იყო. შავგვრემან სახეზე მოელვარე თეთრი კბილებით და დიდრონ შავ თვალებში მომწყვდეული შუქით თითქოს მზეს იჭერდა ჩვენთვის, ბავშვებისათვის, ისე თბილად შემოგვცინებდა. წინ თითქმის ყოველთვის ეჯდა ხის ყუთზე ცალფეხგაშვერილი რომელიმე პეწენიკი ქუთაისელი, რომლის „ტუფლებსაც“სულ პრიალი გაჰქონდათ რაჯის გამოისობით, ან „ზასტაველი“ და გორელი ბიჭები იდგნენ ჯიხურთან ჯგუფ – ჯგუფად,ხმამაღლა საუბრობდნენ, ხალისობდნენ, რაჯი კი თან ყურადღებით უსმენდა მუდმივ სტუმრებს, თან დიდი მონდომებით აგვირისტებდა ვიღაცების გაცვეთილ, ქუსლმობრეცილ თუ ლანჩაამძვრალ ფეხსაცმელებს.
რაჯი ჩვენი სანდლების, „ბასანოშკებისა“ და „ბატინკების“დიდებული მკურნალიც გახლდათ. ფაქიზად, განსაკუთრებული ოსტატობით განაახლებდა ხოლმე ყოველ მათგანს. აბა, სად იყო მაშინ, დღეს რომ არის ასარჩევად, იმდენი სახეობის, ფირმისა და მოდელის ფეხსაცმელი! რაჯისაც საქმე აღარ ელეოდა. ჰოდა, ასე, ნელ -ნელა იზრდებოდნენ, ასაკის კვალად, მის მარჯვე ხელებში ჩვენი ფერად -ფერადი ფეხსაცმელები.
ასე გამოჰყვა ჩვენს ღრმა ბავშვობას „აისორი“ (ასურელი, ასირიელი) მეწაღე, გარეგნობით ინდური კინოს ვარსკვლავს რომ ჰგავდა და სახელიც თითქოს შესაფერისი ჰქონდა. მთავარი მაინც მისი პიროვნული თვისებები იყო – ეს თბილი, გულითადი, კეთილშობილი კაცი რაღაც უცნაური, ნათესაური სიყვარულით უყვარდა დიდსა და პატარას.
წლები აღარ მენახა, მაგრამ მთელი ცხოვრება მახსოვდა და დარწმუნებული ვარ, ჩემსავით, ბევრსაც მოაგონდებოდა ხოლმე ჩვენი რაჯი.
სამწუხაროდ, 2017 წელს გარდაცვლილა, 80 წლის ასაკში. არ გამიგია, თორემ უკანასკნელ გზაზე როგორ არ გავაცილებდი!..
ამ დღეებში ერთი ასირიელი კარგი ქალბატონის დაკრძალვაზე გახლდით ბალახვანში, იონანიძეებში. თვითონაც არ ვიცი, რატომ გამახსენდა ჩვენი რაჯი, გვერდით მჯდომ ახალგაზრდა ქალბატონს ვკითხე, აქ, შემთხვევით, რაჯის ნათესავებიც ხომ არ არიან -მეთქი. მიცვალებული რაჯის დაა, აი,ის კი, ერთ-ერთ ჭირისუფლად რომ ზის, მისი მეუღლე გახლავთო.
… ასე გავიცანი ქალბატონი ანიკო, რომელიც დიდი პატივისცემით მოვიდა ჩემთან. მე სულ რამდენიმე წუთში გავიგე მისგან, რომ რაჯის გასვენებაში უამრავი ხალხი მოსულა მისი საყვარელი უბნებიდან . გორელ და „ზასტაველ“ ბიჭებს მაშინვე დაუწყიათ ხელმოწერების შეგროვება, რომ იმ ჯიხურთან, სადაც თითქმის ნახევარი საუკუნე მუშაობდა რაჯი, პატარა ძეგლი დადგმულიყო. „მე ვთქვი უარი – მის საფლავზე დგას ბიუსტი და აღარ იყო საჭირო კიდევ ქალაქის შეწუხებაო“, მოკრძალებით ბრძანა ქალბატონმა ანიკომ.
ბოლოს ისეთი ფრაზა ჩაილაპარაკა, ყელში რაღაც გამეჩხირა და ძლივს შევიკავე თავი, რომ არ ავტირებულიყავი:
– რაჯი გორა -„ზასტავის“ მოსახლეობამ შეარქვა. მისი ნამდვილი სახელი ილია იყო, ილია იონანიძეო.” – წერა ჟურნალისტი ნანული ცხვედიანი სოციალურ ქსელში.
