,,სალომე ჯაშის ფილმი “ხეების მოთვინიერება” ბომბივით გასკდა დასავლეთში. არ ვიცი, რამდენი ხანი და რა შემართებით უნდა ემუშავა პოლიტიკას ან თუნდაც არასამთავროებს, რომ იგივე შედეგისთვის მიეღწია… მითუმეტეს შედეგის საბოლოო სურათი ჯერ არც გვაქვს, სულ ახლად აზვირთული ტალღაა…
პრობლემების ფილოსოფიური, ტრაგიკული, ზოგადსაკაცობრიო მხარე- ეს არის ის, რაც დასავლური საზოგადოების მგრძნობელობით სივრცეში ხვდება. გულზე მჯიღების ცემა, სასოწარკვეთილი ღრიალი, ცემა-ტყეპა, ჯოს-ჯოს და მსგავსი, შეიძლება ჩვენთვის გულწრფელია და საჭიროც (შიდა სივრცეში სხვანაირად წარმოუდგენელიც), მაგრამ გარეთ ნერვსაც ვეღარავის ვუტოკებთ. ყველგან ხდება- გვეუბნებიან…
სალომე ჯაში ფანტასტიურად იყენებს ამ კონკრეტული ისტორიის ყველა შესაძლებლობას და ყველა შესაძლო გზავნილს უგზავნის სამყაროს…
ერთი მილიარდელი ღმერთს თამაშობს და ხეებს ადგილს უცვლის, ქმნის სამყაროს, სადაც ყველაფერი ჩვეული ადგილს იცვლის.
სალომე ჯაში გამიზნულად არ აჩვენებს ივანიშვილს და ამით ფილმის ტრაგიკას უნივერსალურს ხდის. და ამ უნივერსალურობას ზუსტად აღიქვამს ადრესატი სამყაროც:
-კარგ დოკუმენტურ ფილმს არ სჭირდება ახსნა, რადგან ის ჩვენ აუხსნელს გვიხსნის იმით, რომ ხედვადის უკან არსებულ გონიერებამდე მივყავართ. რა არის იმ ამბავში არასწორი, რომ ერთი კაცი საქართველოში ედემის ბაღზე ოცნებობს და საამისოდ საკმარისი ფულიც და ძალაუფლებაც აქვს, რომ ეს ოცნება აისრულოს ?! 6000 კვადრატული მეტრი ბაღი ხეებით სავსე! ეს ფილმი ყველანაირი ახსნების გარეშე გვაჩვენებს, თუ რა არის არასწორი- ასე აანონსებს გერმანული პირველი არხი სალომე ჯაშის ფილმის კინოში შემოსვლას და განავრცობს საერთო, უნივერსალური წონასწორობის დარღვევაზე, საყრდენის გამოცლაზე, ძალაუფლების და სიღარიბის შეპირისპირებაზე, ეკოლოგიაზე, ეკონომიკაზე და
სიცარიელეზე, რომელიც კულტურული ფესვებისგან მოწყვეტას, სოციალური ერთიანობის რღვევას, ბუნების მოთვინიერებას მოჰყვება; ამპარტავნებაზე, რომელიც განზოგადებადია…
NZZ ს ის მდიდარი რუსებიც ახსენდება, ასწლოვანი ზეითუნის ხილის ხეები რომ წაიღეს იტალიური აპულიადან საკუთარი კერძო ბაღებისთვის, მაგრამ “…საქართველოში ამ აქციის უკან ყოფილი პრემიერმინისტრი და პარტიის თავმჯდომარე ბიძინა ივანიშვილი დგას, რომელმაც თავისი ქონება ფინანსური და ბუნებრივი რესურსების ბიზნესით დაააგროვა… “. აქ ხეები მიწიერების, საყრდენის, მყარად დგომის მეტაფორაა, რომელიც უჩვეული მოგზაურობას იწყებენ…
ფილმის მესიჯად აღიქმება ჩრდილოვანი მმართველობის შეუთავსებლობაც დემოკრატიასთან.
“არაკი ერთ მყიფე დემოკრატიაზე”- ასე ასათაურებს ARD / ttt თავის პუბლიკაციას ფილმზე, რომელიც ასევე სალომე ჯაშთან ძალიან ძალიან საინტერესო ინტერვიუს შეიცავს .
რა ქნას ხელოვნებამ მეტი?
გულწრფელი მადლობა Salomé Jashi ს ამ უმაგრესი საქმისთვის.
ეს რაც უნივერსალურ გზავნილს შეეხება. ჩვენი შიდა გზავნილი კიდევ უფრო მასშტაბურია- ჩვენი ფესვებიდან მოწყვეტა, საყრდენის, მიწიერების და სიმყარის დაკარგვა, სოციალური, კულტურული სტრუქტურების მოშლა და ფესვების ძიება.
ქართული პროლეტარიზმი…
ამაზე უფრო სხვა დროს დავწერ…” –წერს
მარი მეგრელი /მარიკა მეგრელიშვილი
