ამ ფენომენს ზაურ მჟავანაძე ერქვა…
ძალიან სამწუხარო ამბავი გავიგე დღეს,ზაურ მჟავანაძე გარდაიცვალაო.
შემძრა ამ დიდებული და ტრაგიკული ადამიანის გარდაცვალებამ.გონებაში მისადმი მიძღვნილი მოკლე ჩანახატი და ლექსი გამახსენდა,
რომელიც 2010 წლის 28 თებერვალს,მის ოჯახში დაუვიწყარი სტუმრობის შემდეგ დავწერე:
ადამიანმა შეიძლება ასი წელი იცოცხლოს და ერთხელაც ვერ ეზიაროს საოცრად ამაღლებულ შეხვედრას ისეთ ადამიანთან, რომელიც ჭეშმარიტად მაგალითია:ადამიანობის, ზნეობის, შემოქმედების (ხატვა,მწერლობა, პოეზია),ამ განუმეორებელ ფენომენს ზაურ მჟავანაძე ჰქვია.
კაცი, რომელიც ცხოვრობს თავისივე ხელით შექმნილ ზღაპრულ სამყაროში.უპრეტენზიოდ ქმნის არაჩვეულებრივ ხელოვნების ნიმუშებს.
აზროვნებს ფილოსოფიური სიღრმით, შეჰყავხარ თავის ბობოქარ სტიქიაში,გაოცებს სიტყვაუხვობით,გასწავლის და ისრუტავ მის ყოველ ნათქვამს თუ ნააზრევს.
2010 წლის 28 თებერვალს მე და ბატონები მწერალი და ჟურნალისტი,ფიზიკა მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი ბენია თხილავა და უბრწყინვალესი ლიტერატურათმცოდნე მწერალი ჯემსი კეპულაძე სტუმრად ვეწვიეთ ბატონ ზაურ მჟავანაძეს.
ბევრი რამ გამეგონა მის საოცარ სამყაროზე მაგრამ ნანახმა ნამდვილად მოლოდინს გადააჭარბა.
ბევრჯერ ვყოფილვარ პერსონალურ გამოფენაზე, ბევრი ნიჭიერი ადამიანის შემოქმედება მინახავს, მაგრამ ასე არ შემიგძვნია და არ აღუფრთოვანებივარ.
თვითოეულ ნახატს თავისი არტისტულობით, ინტერპრეტაციით გვაცნობდა,გვხიბლავდა და გვაყვარებდა.
სიცივის მძაფრი განცდა იგრძნობა მის ზამთრის ამსახველი ნახატებში.
შეგძრავს უფსკრულის პირას მისული ქართველების მისეული წარმოჩენა.გხიბლავს მისეული”უშგულის” ღია ცის ქვეშ მუზეუმი და საკუთარი სულის გამოხატულება მისივე ავტოპორტრეტი, რომელსაც თვალს ვერ აშორებ და გრძნობ რომ ავტორი სიცივესა და ქარიშხალში ცდილობს სითბო შემოიტანოს შენში.
მოხუცი მწირის ქარში ანთებული სანთელი ,თავისი მოკრძალებული შუქით ბნელს რომ არღვევს, რათა ქვეყანა უკუნისაგან იხსნას.
საკუთარი და გარდაცვლილი მეუღლის პორტრეტი უკვდავი ერთობის მიზნით ერთი კედლის განსაკუთრებული ეპიზოდია.
ირგვლივ შვილ-მომავალ დახვეული ღვაწლმოსილი კაცი საკუთარ თავს მაინც მარტოდ გრძნობს და საყვარელ მეუღლესთან გატარებული წლების მოგონებებით ინუგეშებს თავს.
თითქმის ოთხი საათი გაგრძელდა ბატონი ზაურის მიერ თეატრალიზებული მასპინძლობა, დაუვიწყარი, უმაღლესი სტანდარტის სუფრა : სადღეგრძელო,ლექსი,სიმღერა,ბრძენი და მამულზე შეყვარებული ადამიანების განღმრთობმდე ამაღლებული ტრაპეზი,რამაც ექსპრომტად ერთი მოკრძალებული ლექსი დამაწერინა.
დღეს ქარიან იმერეთში იმერული ქარია,
რაც ვიხილე, ყველაფერი მართლაც საოცარია.
გულში სითბო ჩამეღვარა,გაოცებით ნაოცი,
სავსე არის თქვენი სახლი, უკვდავების წყაროთი.
სხვა სამყარო, სხვა გული და სხვანაირი ფერები,
ზეცას სწვდები მასპინძელის, სულით მონაფერები.
იხილავ და შეიქმნები ყოველივეს ზიარად,
დრო მიფრინავს ისე ჩუმად,რომ არ გაგვიგია რა.
ყველაფერი ღვთიური და ყველაფერი ლაღია,
ხელოვნების, პოეზიის,მწვანე იალაღია,
ქართულია ყველაფერი, ოცნებების ჩეროა,
ამ პატარა სავანეში, დიდი საქართველოა.
2010 წელი 28 თებერვალი
მშვიდობით ბატონო ზაურ, მარადიული სასუფეველი დაგიმკვიდროს ღმერთმა.”-წერს ირმა ქურასბედიანი.
