არ დავუძახე… ყავაზე არ შემოვიპატიჟე სახლში… რა მარილის ნგრევა და ნაყვა გულით? – მასხიობი ენდი ძიძავა კოლეგას ზვიად სვანაძეს იხსენებს და სოციალურ ქსელში ემოციურ პოსტს აქვეყნებს აქვეყნებს, რომელსაც უცვლელად გთავაზობთ:
,,რა დროს სტატუსების წერაა ახლა,მაგრამ ამ სტატუსებს ზოგჯერ დღიურებად ( დიდი ხანია მივაგდე სადღაც შორს ეს ჩემი კარგი ჩვევა ბავშვობიდან რომ მომყვებოდა…) ვიყენებ მე, ცხოვრებისგან “გაზარმაცებული” თუ როგორც არის…
ამასწინად აივნიდან ვადევნე თვალი… არ დავუძახე…არ მივესალმე…არ მოვიკითხე…ყავაზე არ შემოვიპატიჟე სახლში…თვალი ვადევნე უბრალოდ ,მე გულგაყინულმა… რა მარილის ნგრევა და ნაყვა გულით?… რომელ “სხივოსნობის პათოლოგიის” დაავადებაზე ვწერდი გუშინწინ?… ტყუილი იყო ეს! დიდი ტყუილი… საიდან სხივოსნობა,როდესაც სიყვარული თავიდან ბოლომდე გაიყინა ჩემში როგორც ჩანს წლების უკან და უვადოდ შენახულია არ ვიცი როგორც რა…
თვალი ვადევნე უბრალოდ მეტი არაფერი… თურმე უკანასკნელად… რა ვიცოდი, თორემ ასეთ დროს მაინც ვარ “გულიანი”, ყველანი ვართ ასეთ დროს “გულიანები”… იმდენ რამეს ამბობდა მისი მეტყველი სხეული ამ დროს,იმდენ რამეს, რომ ალბათ მისი ცქერა და ფიქრი, ამოცნობა ამ “მეტყველების” გაცილებით საინტერესო იყო ჩემთვის, ვიდრე აბსურდული მოკითხვები: როგორ ხარ? ვარ რა,კარგად. შენ? მეც.ვარ რააა. კარგად. რა ხდება? არაფერი. შენთან? არაფერი…
მოუყვებოდა ქუჩას მძიმედ,დაღლილი, მაგრამ მოჩვენებითად თავჯარებული, საქმიანი,რეპეტიციაზე “მიიჩქაროდა” ზანტად…მეც მალე მისასვლელი ვიყავი “ოჯახში”, ვიფიქრე იქ გადავეყრები სადმე და…და ისევ ისე, როგორც ყოველთვის, დაუსრულებლად და გამუდმებით თეატრზე ვისაუბრებდით, მეტი არაფერი…ვერ გადავეყარეთ ერთმანეთს იმ დღეს…
ვერც პარტნიორობა მოვასწარით ბავშვობის შემდეგ…ორთავეს გული გვწყდებოდა ამის გამო და გულანთებულები იმ იმედით ვიყავით რომ ახლა მაინც მოგვეცემოდა ამის საშუალება… არ მოხერხდა…ის სხვა პიესაში გაანაწილეს, მე კი სხვაში… რეებს ვწერ ახლა აქ საქვეყნოდ?:)(:….
ბევრ, ძალიან ბევრ რამეზე წყდებოდა გული… სწორედ ამის გამო დავიწყე წერა, მაგრამ მაინც ვერ ვარ გულწრფელი და მორიგად ვრწმუნდები იმაში, რომ “აქაურობა” არ და ვერ არის სადღიურე სივრცე…
ვერ მოვუარეთ…უსუსურები ავღმოვჩნდით… იმ დიაგნოზით რაც მას ჰქონდა…
ექიმებს უღრმესი მადლობა ყველაფრისთვის!
სხვებზე მწყდება გული. მასაც წყდებოდა.ერთს რომ არ მოიკითხავენ გაჭივრებულ მსახიობს. ერთხელ მაინც რომ არ იზრუნებენ მისთვის. ერთხელ მაინც დამსახურებულად რომ არ მიაგებენ პატივს და ა.შ. თუ არ შეხტი-შეუვარდი მათ, იცით სადაც.
არასოდეს დავიღლები ამიტომ მადლიერების სიტყვების გაცემით ბატონი თემურ შასიაშვილის მისამართით, რომელსაც იმ შავბნელ წლებში ერთი წამითაც არ აუშვია ხელი თეატრის მაჯისცემიდან და თუკი ვინმე იყო ჩვენი ყველასი პატრონი მაშინ სწორედ ის იყო( ეს კიდევ სხვა თემაა).
ძალა დაკარგა ჩემმა თეატრმა, ჭეშმარიტი ძალა, დიდი ძალა ზვიად სვანაძის სახით, რომლის რეალიზაცია სულ ვფიქრობდი, ხმამაღლა ვამბობდი, რომ ბოლომდე არ იყო გამოყენებული… ცალი ფრთით ვიფრენთ დღეიდან და ეს ცალი ფრთაც სათუთად მოსავლელია…
ჩემი გულიანი, ბუზღუნა და ამავდროულად უსიტყვო (?), ნიჭიერი მეგობარი და კოლეგა ❤️? გულდაწყვეტილი წავიდა ამ ქვეყნიდან, მაგრამ ზუსტად ვიცი რომ იქ იქნება სადაც მართალნი განისვენებენ და ნათელში გვეყოლება მისი უბოროტო სული!
მინდა მადლობა გადავუხადო საზოგადოდ და ამ პლატფორმაზე ქუთაისის საკრებულოს თავჯდომარეს ბატონ ირაკლი შენგელიას,რომელიც ზვიად სვანაძის საავადმყოფოში ყოფნის პირველი დღეებიდანვე აქტიურად ყოფილა ჩართულო პროცესში!
არ ვიცოდი აქამდე. მესიამოვნა რომ გავიგე.შემეძლო არც დამეწერა ეს სტატუსი, მაგრამ არ შემიძლია სხვაგვარად. მძულს უმადური ადამიანები!
შეიძლება კიდევ იყვნენ ადამიანები რომლებმაც რუდუნებით იზრუნეს ზვიადზე. არ ვიცი. ალბათ არც არის საჭირო რომ ვიცოდე, მაგრამ ვისარგებლებ შემთხვევით და უღრმეს მადლობას გადავუხდი ყველას!” – წერს სოციალურ ქსელში მსახიობი ენდი ძიძავა.
ქუთაისის ლადო მესხიშვილის სახელობის დრამატული თეატრის მსახიობი ზვიად სვანაძე ფილტვის უკმარისობით გარდაიცვალა. ის რამდენიმე თვის განმავლობაში მკურნალობდა. ზვიად სვანაძემ არაერთი დასამახსოვრებელი როლი შექმნა თეატრში.
