კერძოდ, საუბარია მსოფლიოს დაჭაობებული ადგილების რამსარის კონვენციის ბოლო ანგარიშზე, რომლის მიხედვითაც, 1970 წლიდან მოყოლებული გლობალური ჭაობების, მინიმუმ 22% დაკარგულია.
დანაკარგის ძირითადი მიზეზები სოფლის მეურნეობის გაფართოება, უკონტროლო ურბანიზაცია, სამრეწველო საქმიანობა, კაშხლების, გზების მშენებლობა და კლიმატის ცვლილებაა.
„ფოთი ახლანდელი საზღვრებით არის გაცილებით პატარა, ვიდრე იქამდე იყო, ზუსტად იმიტომ, რომ იქ ჭაობების დაშრობა მიმდინარეობდა, დღეს ნახევარზე მეტი ფოთი არის ზღვის ფსკერზე. ეს არ არის ტექტონიკური ძვრა, ეს არის ის, რაც მოხდა ჭაობის დაშრობის შედეგად. შესაძლოა ითქვას, რომ იგივე ემუქრება ზღვისპირა ტერიტორიების ნაწილს.
ქობულეთს მაგალითად იცავს ისპანის ჭალები. მაგალითად, ბათუმს ინერტული მასალა არ ყოფნის იმისთვის, რომ პლაჟის ფორმირება სწორად წარიმართოს, მას სჭირდება დამატებითი დახმარება, არ უნდა ააშენონ იქ ჯებირები და მაღალსართულიანი შენობები, რადგან პლაჟებს ვკარგავთ. ეს მოხდა უკვე თურქეთთან, ახლა ჩვენ ვაგრძელებთ ამ ტენდენციას.
მე მგონი, ჯერ არაფერი კეთდება იმისთვის, რომ ბათუმის პრობლემა აღმოიფხვრას. თუ გვინდა რომ დავიცვათ ბათუმი, ჩვენ უნდა შემოგვეღო სანაპირო ზოლის ინტეგრირებული მართვა, რომლის კანონპროექტიც მომზადებული იყო 2003 წელს, რამდენჯერმე გადაკეთდა და დღემდე თაროზე დევს. სანაპირო ზოლის ინტეგრირებული მართვა რაღაცებს ზღუდავს, მათ შორის მაღალსართულიანი შენობების მშენებლობას სანაპიროზე, რადგან ეს დამატებითი დაწოლაა ნაპირებზე და არ არის საჭირო პირველი ზონის ასეთი ათვისება. გახსოვთ არაერთი პროტესტი ბულვარს რომ ემუქრებოდნენ და გადაიფიქრეს, მაგრამ მაინც არის მცდელობები“, – განაცხადა ნინო ჩხობაძემ.
წყარო: bpn.ge
