,,მაჯიდ ჰასანის დარდში” გაცხადებული ამერიკაში მოღვაწე ქართველი ექიმის გზავნილი

ზურაბ გურული ამერიკაში მოღვაწე ექიმია, რომელიც  მიმდინარე პოლიტიკური და სოციალური მოვლენების სიღრმისეული ხედვითა და ანალიზით გამოირჩევა. ჩემი ყურადღება ერთმა ისტორიამ მიიპყრო, რომლის წაკითხვა და გააზრება , თითოეულ ჩვენგანს საკუთარი მისიის უკეთ გააზრებაში დაეხმარება.

შევძლებთ კი,  მომავალ თაობებსაც ოცნების ასასრულებლად სხვა სამშობლოს ძებნა არ დასჭირდეთ?

აქ კარგად ჩანს ამერიკელი  პორტერის ოპტიმისტური განწყობა, უკეთესი მომავლის შენებისთვის და რეალისტური აღქმა იმ ქვეყნის შვილის, მაჯიდ ჰასანის , ვისზეც ეს ამერიკელი ზრუნავს.  ეს  ისტორია  უფრო მეტად საინტერესო იმის გამოცაა, რომ მასში საქართველოს ბედიც  იკითხება.

,,მაჯიდ ჰასანის დარდი

საკმაოდ ხშირად გვიწევს დაჭრილი მებრძოლების თვითმფრინავით ტრანსპორტირება მსოფლიოს ცხელი წერტილებიდან. ექიმების ჯგუფს, რომელიც ამ მისიებში მონაწილეობენ, “მფრინავ ქირურგებს” უწოდებენ. კიისლერის სამხედრო-საჰაერო ბაზა ერთერთი უდიდესი და მნიშვნელოვანი ბაზაა ამერიკაში და სულ რაღაც 1 საათის სავალზეა ჩვენი ჰოსპიტლიდან.
… ასე აღმოვჩნდი ერთერთ მისიაში ერაყული წარმოშობის ამერიკელ სისხლძარღვთა ქირურგთან მაჯიდ ჰასანთან ერთად უზარმაზარ სამხედრო-სატრანსპორტო თვითმფრინავში. ცხადია, ვერც მისიის დეტალებს და ვერც მარშრუტს ვერ დავაზუსტებ, მაგრამ ამაზე არც ვაპირებ საუბარს.
საინტერესო იყო დოქტორ ჰასანთან საუბარი. პირველი თაობის ერაყელი ემიგრანტი დაახლოებით 10-15 წლით იქნებოდა ჩემზე უფროსი. დრო საკმარისზე მეტი გვქონდა და ბევრიც ვისაუბრეთ. ერთი დეტალი დამამახსოვრდა განსაკუთრებით.
… საუბარი ერაყში არსებულ სიტუაციას ეხებოდა. – როდის მორჩებიან ეს წყეულები საკუთარი ხალხის დაბომბვა-დახოცვას – კბილებში გამოცრა და გემრიელად შეიკურთხა მისისიპელმა ქირურგმა ერიკ პორტერმა. გამეღიმა. ჰასანს გადავხედე. არაფერი უთქვამს. ნერვულად ათამაშებდა სიგარეტის კოლოფს ხელში და დარწმუნებული ვიყავი, რომ ერთი წლის სიცოცხლეს დათმობდა ერთ გაბოლებაში. პორტერს გავხედე და თვალით ჰასანზე ვანიშნე. შეცბა და ენა მოიკვნიტა, განზე გაიხედა. კარგა ხანი ჩუმად ვისხედით.
– როცა ამერიკელ საშუალო ჯოს ნადირობა და თევზაობა მოსწყინდება, სწორედ მაშინ მოსწყინდებათ ერაყელ ველურებს ერთმანეთის ხოცვა – ცინიკური ღიმილით ამოიხვნეშა ჰასანმა და სიგარეტის მოჭყლეტილი ყუთი კუთხეში გაბრაზებით მოისროლა. – აი, თქვენ, ამერიკელებს გგონიათ, რომ ჩახვალთ ერაყში, ჩაიტანთ თავისუფლებას და ერაყელები უცებ მიაღწევენ ცივილიზაციის იგივე დონეს, რაც ამერიკაშია. დაიწყებენ სწავლას, მუშაობას, შეეშვებიან რელიგიურ ფანატიზმს და სრულად ეზიარებიან დასავლურ სტანდარტებს -.
– რატომაც არა – აღშფოთდა პორტერი. – წყეულ სადამ ჰუსეინს დამონებული ჰყავდა საზოგადოება და არ აძლევდა ნორმალური ცხოვრების საშუალებას; აი ჩვენ დავეხმარეთ ხალხს ამ სადისტის მოშორებაში და ახლა ყველაფერი რიგზე იქნება – დაასრულა ამაყად თავისი ტირადა და გამარჯვებული სახით გადმოგვხედა.
ჰასანს და მე ერთდროულად აგვიტყდა სიცილი. პორტერი გაბრაზდა. – ერიკ, დაწყნარდი – ვცადე მისი დამშვიდება, – კი მაგრამ, რას ფიქრობ, რატომ აგრძელებს ეს გათავისუფლებული ხალხი ერთმანეთის ხოცვას, თუ ყველაფერი მასე მარტივადაა-მეთქი. პორტერი ერთხანს დუმდა, მერე ათას სისულელეს მიედ-მოედო, დაწყებული თალიბანებით და დამთავრებული ბინ-ლადენით.
ჰასანი მოთმინებით უსმენდა. მერე ვეღარ მოითმინა და წამოდგა.
– მომისმინე პორტერ, შენ გგონია, რომ შესაძლებელია ცივილურობის ექსპორტი რომელიმე ქვეყანაში? თითოეული ერი თავისით უნდა განვითარდეს და მიაღწიოს იმ დონეს და სტანდარტებს, რომლებიც განვითარებულ ქვეყნებს აქვთ; წინააღმდეგ შემთხვევაში ისეთივე პროგრესი გექნება, როგორიც ბორატის ამერიკელ მასპინძლებს ჰქონდათ, როცა ის ვახშმად მიიწვიეს -.
პორტერს გაეცინა. მეც ვერ შევიკავე თავი. ჰასანი ერთხანს გაბრაზებული სახით გვიყურებდა, მერე თავადაც გაეცინა.
– კი მაგრამ – მაინც ვერ მოითმინა ერიკმა, – ესეიგი, თქვენი აზრით შეუძლებელია დახმარება, რომ ერი განვითარდეს? -.
ჰასანი ჩაფიქრდა. – კი, შესაძლებელია; მხოლოდ 2 გზით, ან ჰუსეინზე პროგრესული დიქტატორის საშუალებით, რომელიც თავისი ახირებით იმ დონემდე მიიყვანს ერს, რომ ისინი თავად ვერ იგუებენ ერთი კაცის მიერ მართულ ქვეყანას ან განათლებით, რათა საზოგადოებას ჰქონდეს მძლავრი ინტელექტუალური პოტენციალი პროგრესის მისაღწევად; საუბედუროდ ერაყს არცერთი არ გააჩნია და … – ჩაიქნია ხელი …
… – სისულელეა! – გაბრაზდა პორტერი. ჰასანს შევხედე, მეგონა იფეთქებდა. ჯერ ჩუმად იყო, მერე გაეღიმა და თავი გადააქნია. გულზე მომეშვა.
ერთხანს ჩუმად ვუსმენდით ძრავების გაუსაძლის ღმუილს…
… – თქვენთან როგორი სიტუაციაა, საქართველოში? – ახლა მე მომიბრუნდა პორტერი. კითხვას არ ველოდი. ჰასანს გადავხედე, ისიც ინტერესით მიყურებდა.
დავფიქრდი …” –  ზურაბ გურული.