,,მაშველი გმირი არ არის, არც ჩვენ ვართ გმირები. უმეტესად, ჩვენ საქმეს ვაკეთებთ, ჩვენივე კონტრაქტებით ან სამოქალაქო პასუხისმგებლობით.
ინფანტილიზმის და ახალ-ახალი ფიგურების გამოგონების დრო არ არის. სახელმწიფო ვერ შევქმენით 30 წლიანი თავისუფლების მიუხედავად.
ისევ საბჭოთა კავშირის სისტემური გავლენებით, რეგულაციების დაუცველობის, უკანონობაზე თვალის დახუჭვის, გაუმართავი სახელმწიფო სერვისების მსხვერპლები ან მომავალი მსხვერპლები ვართ.
არ ვიცი, როგორ უნდა გავაგრძელო ჩვეულებრივ ცხოვრება – ორი დღეა ბეტონებში ჩამარხულ ადამიანებს ვუყურებ.
არ ვიცი, ხვალ როგორ უნდა წავიდე პროცესზე და ვამტკიცო, რომ ჟურნალისტს საუბნო საარჩევნო კომისია თავს არ უნდა ესხმოდეს ფოტოს როცა გადაიღებს, ხელს არ უნდა უშლიდეს ტელეფონის დამუხტვაში, ეთიკურად უნდა ესაუბრებოდეს და თუ ასე არ ხდება, ჟურნალისტს აქვს უფლება სახელმწიფოს მოსთხოვოს პასუხი.
ან ზეგ საჩივრის განხილვისას როგორ უნდა ვუმტკიცო თბილისის საქალაქო სასამართლოს, რომ მოსმენების შესახებ პროკურატურის მოთხოვნები აღრიცხული უნდა ჰქონდეს და ჟურნალისტებს კანონიერად უსმენენ თუ არა უნდა დაადასტუროს ან უარყოს.
არ ვიცი, როგორ უნდა გადავათქმევინო სასამართლოს ადმინისტრაციას, რომ დემოკრატიულ ქვეყანაში სწორედ სასამართლოა ყველაზე საიმედო სივრცე ადამიანმა გადაამოწმოს დაცულია თუ არა მისი უფლება.
არ ვიცი, როგორ უნდა გვეყოს ძალა, რომ მედიას (რომლის ნაწილმაც ბათუმის ამბების გაშუქებისას შეცდომა ისევ დაუშვა, ნაწილმა კი ძალიან მაღალი სტანდარტი აჩვენა) ჰქონდეს შანსი იმუშაოს გამართულად, დაუსვას კითხვები ხელისუფლებას, გამჭვირვალე გახადოს ეს ჯერ კიდევ ჯიპებზე ამხედრებული საზოგადოება და არავის დაგვრჩეს შანსი საბედისწერო შეცდომები დავუშვათ.
ამ მძიმე დღეებში საკუთარი თავის ფაზლების თავიდან აწყობის აუცილებლობაც დადგა.
მაგრამ ალბათ, ინფანტილიზმის გარეშე სჯობს.
უბრალოდ ბევრი საქმე გვაქვს ეს ქვეყანა სახელმწიფოდ ვაქციოთ. სულ ესაა.
მეც ძალიან მიჭირს ამ რეალობის გადატანა და ჩემივე თავის ხელახლა აწყობისთვისაც ვწერ.” -წერს ,,კოალიცია მედიის ადვოკატირებისათვის” ხელმძღვანელი ნათია კაპანაძე.
